Kilimandżaro – dach Afryki i najwyższy samotny szczyt świata

Kilimandżaro – informacje podstawowe

To jedno z trzech miejsc w Afryce, w których śnieg występuje całorocznie. W lokalnych wierzeniach ten wybitny szczyt budził respekt i grozę.

Europejczycy, którzy go eksplorowali, spytali tamtejszych mieszkańców o jego nazwę. Ma ona rzekomo pochodzić od połączenia słów kilima i nijaro, czyli góra i karawana w języku suahili. Tak naprawdę jednak góra w tym języku to „mlima”, a takie połączenie nie ma wiele sensu. Podróżnicy nie słuchali miejscowych zbyt dokładnie.

W innych etymologiach Europejczycy tłumaczyli Kilimandżaro jako „wielka góra” lub „jasna góra”. Prawdziwej nazwy i jej znaczenia dziś niestety już nie poznamy, choć lingwiści afrykańscy i arabscy wciąż jej poszukują. To pierwsza tajemnica Kilimandżaro.

Miejscowe plemiona – Masajowie i Chagga – określały szczyt także jako „Góra Złych Duchów”. Starszyzna z ludu Chagga woli nazywać górę mianem Kilemakyaro, co oznacza „to, co pokonuje” – a więc nie daje się zdobyć.

Wcale nie góra, czyli czym jest Kilimandżaro?

Eksploracja najwyższego szczytu Afryki przyniosła następne odkrycie: to nawet nie jest góra. W praktyce jest to stratowulkan. Gdy spojrzy się na okolicę, takie podejrzenie może nasunąć się samo: Kilimandżaro otoczone jest niziną, a tutejsze plemiona bały się go na tyle, by trzymać się z daleka.

Kilimandżaro składa się zasadniczo z trzech szczytów – pozostałości po trzech wulkanach. Uhuru to najwyższy szczyt, położony na wulkanie Kibo. Towarzyszą mu mniejsze: Mawenzi i Shira.

Gdy określimy Kilimandżaro wulkanem, jasne stają się wizualne skojarzenia z Etną, Wezuwiuszem, a nawet z Fudżi. Aktywność wulkaniczna Shira zaczęła się 2,5 miliona lat temu i ustała 1,9 miliona lat temu. Milion lat temu uaktywniły się dwa pozostałe wulkany. Najstarszy jest zarazem najniższy.

Na budowę Kilimandżaro składa się też częściowo pęknięty krater Kibo, którego zawalenie się 100 tysięcy lat temu spowodowało powstanie imponującego wyłomu. Kilimandżaro należy do najwyższych wulkanów na świecie.

Badacze wulkanów nie mają tu łatwego zadania. O jego wnętrzu niewiele wiadomo, gdyż nie doszło tu do znaczącej erozji, dzięki której można byłoby obejrzeć warstwy magmowe. Podczas gdy Mawenzi i Shira dawno wygasły, Kibo jest uśpiony – nie wykazuje od setek tysięcy lat aktywności wulkanicznej, choć wciąż emituje gazy.

Gdzie znajduje się Kilimandżaro?

Kilimandżaro leży na granicy Tanzanii i Kenii. Znajduje się w pobliżu równika, jednak tutejszy klimat równikowy to odmiana górska, co oznacza bardzo wysokie temperatury i dwie odmiany pór suchych oraz deszczowych. Podczas marszu temperatura stopniowo spada, a warunki stają się nieco alpejskie, wreszcie arktyczne.

Położenie na granicy spowodowało konflikt między państwami. Choć najwyższy szczyt Afryki znajduje się w Tanzanii, to w Kenii mieściła się od lat infrastruktura turystyczna i stamtąd wyruszano w góry. To zaś przekładało się na wpływy z turystyki.

Władze Tanzanii w 1977 roku zamknęły granice, zarekwirowały jeepy i samoloty, wreszcie rozwinęły swoją bazę w okolicy wulkanu. Korzyści okazały się mniejsze niż oczekiwane i po sześciu latach odstąpiono od konfliktu.

Historia Kilimandżaro wiąże się też z aktywnością europejskich kolonizatorów. Wulkan znajdował się bowiem w Tanganice, czyli niemieckiej kolonii. Władze państwa niemieckiego wnet po pierwszym odnotowanym zdobyciu góry (1889 r.) otworzyły pierwszy szlak (1898 r.). Pierwszy Polak stanął na szczycie w 1910 roku.

Kilimandżaro – wysokość najwyższej góry w Afryce

Tak wybitny szczyt rozpalał wyobraźnię zarówno miejscowych ludów, jak i podróżników. Wiele lat zajęło opracowanie dokładnych metod pomiarowych – mało tego, pierwsi geografowie oceniali wysokość na oko. Dopiero w 1952 roku uzyskano prawidłowy wynik.

Uhuru, czyli właściwy szczyt na wulkanie Kibo, ma wysokość 5895 m n.p.m. Mawenzi wznosi się na 5150 m n.p.m. Shira, który z racji wieku najdłużej podlega erozji, jest już sporo niższy – 3940 m n.p.m.

Ponieważ region był aktywny tektonicznie i wulkanicznie, Kilimandżaro nie jest tak samotne, jak się wydaje. Należy do pasma Gór Wschodnioafrykańskich, złożonego z wulkanów i masywów górskich, tworzących Wielki Rów Afrykański.

W Kenii znajdziemy drugi najwyższy szczyt Afryki – Góra Kenia, 5199 m n.p.m., a trochę dalej Góry Ruwenzori w Kongo i Ugandzie o wysokości 5109 m n.p.m. Wszystkie powstały w wyniku tych samych procesów tektonicznych – rozciągania skorupy ziemskiej.

Uhuru wznosi się aż na 4900 metrów względem okolicznych terenów. Widok z niziny jest więc zupełnie zniewalający. Gdy inaczej wyliczymy wybitność, wyniesie ona już 5895 m n.p.m. Gdy więc Europejczycy ruszyli na podbój Alp, zaraz potem Himalajów, a apetyt na pierwsze wejścia ciągle wzrastał, Kilimandżaro było świetną propozycją dla śmiałków.

Park Narodowy Kilimandżaro – obiekt UNESCO

Turystę w czasie wyprawy czekają prawdziwe wyzwania, ale i niezwykłe widoki. Jako jeden ze szczytów Korony Ziemi, przyciąga licznych wędrowców, co wiąże się z presją na środowisko naturalne.

Już w 1921 roku utworzono tu rezerwat leśny nadzorowany przez kolonialne władze, a w 1973 roku – Park Narodowy Kilimandżaro. Tym samym obszar został objęty najwyższym poziomem ochrony terenów przyrodniczych. Po czterech latach prac został udostępniony dla zwiedzających, krótko potem zaś znalazł się na liście światowego dziedzictwa UNESCO – w uzasadnieniu wskazano unikatowość masywu i jego samotność wobec nizin, spektakularne widoki i malowniczy śnieżny szczyt.

Turysta może poruszać się w wyznaczonych strefach, w których czekają na niego szlaki, drogi wspinaczkowe i obozy. Część parku Kilimandżaro jest dostępna wyłącznie dla pracowników i badaczy. Zarząd prowadzi badania naukowe i monitoring, a patrole surowo zwalczają kłusownictwo.

Polowanie – tak komercyjne, jak i gospodarcze – jest zabronione. Władze ustalają limity przepustek, by zachować dziewiczy charakter ekosystemu. Jest bowiem o co dbać.

Co kryje masyw Kilimandżaro? Strefy klimatyczne i przyroda

Park Narodowy Kilimandżaro zajmuje niebagatelny obszar: niemal 80 tysięcy hektarów. Choć dla wielu alpinistów i himalaistów jedynym celem jest trekking i jak najszybsze zdobycie szczytu, w trakcie marszu zaskoczy ich najpierw kondycyjne wyzwanie, później zaś przyroda, której nie sposób się oprzeć.

Pięć stref klimatycznych na jednej górze – od dżungli po arktyczną pustynię

Szczególnie ekscytujące dla turystów jest obserwowanie z bliska olśniewającej zmienności pięter roślinności – podczas wspinania się na Kilimandżaro mamy możliwość obejrzeć 5 różnych stref klimatycznych.

U podnóża spotkamy ciepłą, wilgotną strefę upraw z dwiema porami deszczowymi i całoroczną wysoką temperaturą. Lud Chagga uprawia tu bananowce, kawę, kukurydzę i figowce.

Z tego tradycyjnego ogrodu przechodzimy do górskiego lasu deszczowego, w którym opady są najwyższe i stale utrzymują się mgły oraz chmury. To gwarancja nastrojowych zdjęć z aurą tajemnicy. To piętro jest kluczowe dla zasobów wodnych i stabilności klimatycznej regionu. Wysoka wilgotność może dawać się we znaki, gdyż uniemożliwia odparowanie potu.

Trzecia strefa jest zaś sucha, chłodniejsza, a dobowe amplitudy temperatur mogą zaskoczyć – nocą można zmarznąć. Tu jednak zupełnie zmienia się flora. To piętro wrzosowisk i wrzośców, uwielbiane przez turystów, nieco bajkowe – tutejsze drzewa wyglądają jak z filmów fantasy.

Na wysokości 4000 m n.p.m. rozpoczyna się czwarta strefa – alpejska pustynia, choć przypominająca raczej Andy czy wyżyny Tybetu. Sucho, w słońcu ciepło, w cieniu – mroźno. W takich warunkach mogą rosnąć tylko porosty i mchy, odporne na skrajne warunki.

Zdobycie szczytu jest w zasięgu ręki, ale jeśli organizm protestuje, konieczna jest dłuższa aklimatyzacja. Ostatnia strefa – arktyczna – w pełni zasługuje na swoją nazwę. Klimat jest ekstremalnie zimny, nocą zawsze utrzymuje się mróz, oddycha się coraz ciężej – to sygnał zmniejszonej zawartości tlenu. Jedyne życie, jakie towarzyszy turystom, to organizmy jednokomórkowe. Z biologią wygrywa geologia – skały wulkaniczne, śnieg, lód, wreszcie lodowiec.

Flora i fauna Kilimandżaro – endemiczne gatunki dachu Afryki

Zmienność stref klimatycznych skutkuje zróżnicowaniem fauny i flory masywu. Ta pierwsza jest reprezentowana przez antylopy leśne, dziki i małpy, jednak nie spotkamy ich z bliska jak na safari. Miłośnicy ptaków mogą tu jednak obserwować liczne gatunki, których nie zobaczymy poza górami Afryki Wschodniej.

Niższe i leśne partie są domem dla endemicznych nietoperzy i gryzoni, a także kameleona karłowatego. Co istotne, zwierzęta są przystosowane jedynie do swojej strefy klimatycznej. Są wyspecjalizowane, nie mogą migrować, dlatego nawet pozornie niewielkie zmiany w ekosystemie grożą ich wyginięciem.

Podobnie rośliny porastające wyższe partie są mistrzami przetrwania w trudnych warunkach, lecz tylko występujących na danym piętrze. Starce olbrzymie urzekają niespotykanym wyglądem – mają bardzo grube pnie, a nietypowe rozety liści stanowią ochronę przed zimnem.

Także lobelie drzewiaste, przypominające świece czy wieże, dostosowały się doskonale do nocnego chłodu. Unikalna budowa pnia sprawia, że we wnętrzu drzewa panuje temperatura znacznie wyższa względem otoczenia.

Wiele tutejszych roślin – od traw po drzewa – występuje wyłącznie na Kilimandżaro i sąsiednich górach. Endemity prezentują liczne techniki adaptacji i mogą reagować na zmiany – niestety dziś postępują one zbyt szybko.

Lodowce Kilimandżaro – znikający świadkowie epoki lodowcowej

Kiedy myślimy o epoce lodowcowej, wyobrażamy sobie wędrujący lądolód, który zajmuje olbrzymi teren, a gdy go opuszcza, pozostawia po sobie nowy krajobraz. Zlodowacenie jest jednak zjawiskiem globalnym – kiedy powstawały jeziora na Mazurach, temperatura spadła na całym świecie.

Także Kilimandżaro pokryło się wtedy śniegiem, który nie znikał latem – przeciwnie, kumulował, aż powstały lodowce. Były znacznie grubsze, obejmowały większy obszar niż tylko wierzchołek masywu i rzeźbiły teren.

Gdy epoka lodowcowa minęła, lodowce Kilimandżaro zaczęły topnieć, później – sublimować, z czasem cofnęły się do samego szczytu. Choć to właśnie lodowa czapka Kilimandżaro zapewnia górze jej wyjątkowość, to nieuchronnie muszą zaniknąć. Zdaniem naukowców nastąpi to w ciągu maksymalnie kilkudziesięciu lat.

Od końca XIX wieku ich powierzchnia zmniejszyła się o 90%. Co ciekawe, najbardziej gwałtownie topniały na początku XX wieku, gdy wystąpiły pierwsze, lecz bardzo poważne symptomy efektu cieplarnianego.

Kilimandżaro wbrew pozorom nie jest jedynym miejscem w Afryce, w którym śnieg utrzymuje się przez cały rok – zobaczymy go też w dwóch innych masywach Gór Wschodnioafrykańskich. I tam też gwałtownie znika.

Kilimandżaro jako święta góra Masajów

Dla miejscowych plemion Kilimandżaro było fenomenem tak zdumiewającym, że wytłumaczalnym jedynie poprzez mitologię. Samotny szczyt przykryty lodowcem, górujący nad sawanną, jednocześnie pociągał i przerażał.

Warto przy tym dodać, że także Europejczycy nie wierzyli prasowym doniesieniom o śniegu na równiku. Sprawdźmy więc, jak Masajowie wyjaśniali to tajemnicze miejsce, o którym dziś wiemy, że będzie ostatnim świadectwem epoki lodowcowej w Afryce.

Ngàje Ngài – dom boga w wierzeniach ludu Masajów

To prawdziwe imię góry w języku Masajów, oznaczające „dom boga”. Miejscowi wierzyli, że góra jest święta, a na jej zaśnieżonym szczycie mieszka bóg niebios, deszczu i błyskawic – Ngai. Stamtąd też zsyłał burze, którymi wyrażał gniew.

Jego obecność na Kilimandżaro była rozumiana fizycznie, a nie symbolicznie. Nie wiemy, czy Masajowie podejmowali próby wędrówki, jednak zakłócanie spokoju bogów w tutejszych mitologiach było uważane za niebezpieczne i świętokradcze.

Inny lud mieszkający u podnóża Kilimandżaro, Chagga, także wierzył w świętość góry, na której szczycie mieli mieszkać bogowie i przodkowie. Unikali zbliżania się do wyższych pięter, by nie sprowadzić na siebie nieszczęść.

Legendy o pochodzeniu śniegów na równiku

Masajowie, podobnie jak Chagga, uznawali śnieg za znak boskiej obecności i błogosławieństwa – dar, który zapewniał im wodę. W miejscowych mitologiach biały pył, niespotykany nigdzie indziej, był postrzegany jako coś czystego, niewinnego, cudownego.

Zachowano także legendę, według której Kibo i Mawenzi byli kiedyś braćmi. W trakcie kłótni Kibo uderzył Mawenzi ogniem, przez co dziś ten wierzchołek jest ciemny i poszarpany, sam zaś został skuty lodem.

Kilimandżaro a popkultura i historia eksploracji

Przez wieki u podnóża Kilimandżaro mieszkały różne ludy, o których dziś niewiele wiadomo. Nie możemy więc też ustalić, kto jako pierwszy wspiął się na lodowy wierzchołek.

Prawdopodobnie szczyt wzbudzał na tyle dużą ciekawość, że opowiadano o nim daleko od równika. Greccy historycy wiedzieli bowiem, że w Afryce znajduje się góra pokryta śniegiem.

Hiszpański podróżnik doby wielkich odkryć geograficznych, Martín Fernández de Enciso, w swoim dziele dotyczącym Afryki pisał o „etiopskim Olimpie”, na którym znajduje się źródło Nilu – tak powiedzieli mu koczownicy. Europejczycy długo bowiem nie eksplorowali interioru Afryki, ograniczając się do zakładania placówek handlowych u wybrzeży.

Śnieg na równiku

Gdy w XIX wieku kolonizatorzy ruszyli w głąb Czarnego Kontynentu, szlak przecierał misjonarz Johannes Rebmann. W 1848 roku usłyszał od jednego z miejscowych o górze Kilimandżaro, której szczyt sięgał chmur i był pokryty srebrem.

Zaintrygowało go to stwierdzenie i podjął się dalszej wyprawy. Gdy wraz z lokalnym przewodnikiem dotarł wreszcie w pobliże tego niezwykłego zjawiska, zobaczył, rzeczywiście, coś białego. Rebmann spytał przewodnika, co to jest. Mężczyzna odparł, że coś zimnego. Misjonarz pojął, że patrzy na śnieg.

W 1849 roku jego relacja została opublikowana drukiem w Europie. I choć nikt nie uwierzył w tę sensację, a Rebmannowi zasugerowano, że cierpiał na halucynacje z powodu malarii – to jednak wielu chciało to sprawdzić.

Od teraz kolejni podróżnicy usiłowali zdobyć szczyt Kilimandżaro – bezskutecznie. Każda wyprawa docierała jednak coraz wyżej, aż wreszcie misjonarz Charles New postawił stopę na lodowcu w 1871 roku. Choć wierzchołek dalej pozostawał niezdobyty, New potwierdził obecność śniegu, widzianego z dołu, a i tak niewiarygodnego.

Wyścig o palmę pierwszeństwa trwał nadal, a pionierzy testowali różne potencjalne szlaki.

Hans Meyer – pierwszy człowiek na szczycie

Niemiecki geolog, Hans Meyer, podejmował próby konsekwentnie, raz nawet narażając się powstańcom, którzy usiłowali wyzwolić wschodnią Afrykę spod władzy niemieckich kolonizatorów. Meyer, podróżujący z austriackim kartografem, został pojmany – zwolniono go dopiero po wpłaceniu okupu.

Nie zraził się tym. W następnym roku, 5 października 1889 Meyer zdobył szczyt w towarzystwie austriackiego wspinacza, pioniera alpinizmu, oraz lokalnego przewodnika. Spędził jednak łącznie 16 dni powyżej 4000 m n.p.m., by dokonać dalszych obserwacji.

„Śniegi Kilimandżaro” Ernesta Hemingwaya

Ernest Hemingway nawiązał do Kilimandżaro w jednym ze swoich opowiadań, którego główny bohater, Harry, udaje się na safari ze swoją żoną Helen. Tekst zaczyna się od słów:

Kilimandżaro to pokryta śniegiem góra, wysokości 19 710 stóp, o której powiadają, że jest najwyższa w Afryce. Szczyt zachodni znany jest pod nazwą „Ngaje Ngai”, czyli Dom Boga. Tuż pod zachodnim szczytem leży wyschnięty i zamarznięty szkielet lamparta. Nikt nie potrafił dotąd wytłumaczyć, czego mógł szukać lampart na tak wielkiej wysokości.

Opowiadanie zawiera modny wówczas strumień świadomości – Harry umiera na gangrenę i wspomina kolejne chwile ze swojego życia, rozumiejąc i czując zbliżający się koniec. Analizuje swoje porażki, niespełnienie zawodowe, niezrealizowane ambicje literackie, małżeństwo z rozsądku.

Gdy zasypia, śni o tym, że przybywa po niego ekipa ratunkowa, wsiada do samolotu, a z jego okna widzi pokryty śniegiem szczyt Kilimandżaro.

Hemingway wykorzystał dach Afryki jako klamrę kompozycyjną, nie jest jednak tylko dekoracją do opowiadania o niespełnionym pisarzu. Szczyt jest piękny, doskonały, choć wydaje się nierealny, a kluczem do zrozumienia przesłania autora są wierzenia miejscowych. Dodajmy, że podczas pierwszych ekspedycji rzeczywiście w pobliżu wierzchołka znaleziono zamrożone zwłoki lamparta.

Góra Kilimandżaro w filmach, muzyce i literaturze

Hemingway zapożyczył od Masajów i Chagga ich spojrzenie na Kilimandżaro, by zaproponować świecką optykę, w której święta góra jest uosobieniem ideału, ambicji, celu. Opowiadanie doczekało się zresztą ekranizacji w 1952 roku.

Szczyt w podobnym znaczeniu był przywoływany przez afrykańskich polityków i poetów, domagających się wyzwolenia i zjednoczenia, m.in. Juliusa Nyerere i Chinua Achebe. Wystąpił w przeboju „Africa” zespołu Toto, w licznych filmach dokumentalnych i przyrodniczych, „Królu Lwie” i innych produkcjach.

Także Lady Pank śpiewa o Kilimandżaro, jednak kojarzy je nie z ideałem, nie z ambicją, lecz torturami doświadczanymi dzień po spożyciu alkoholu.

Wyprawa na Kilimandżaro

Jeśli widok wybitnego, zaśnieżonego szczytu pośród sawanny wzbudza naszą ciekawość, poświęćmy czas na zbudowanie dobrej kondycji, zdobycie wiedzy i nabranie pewności w terenie.

Podczas trekkingu na Kilimandżaro wędrowcy poruszają się z przewodnikiem i tragarzami. Tragarze noszą sprzęt i żywność, której potrzeba na 6 do 10 dni, w zależności od szlaku. Ile kosztuje wejście? To zależy od wariantu podejścia, liczby osób biorących udział w trekkingu i dodatkowych życzeń.

Kilimandżaro i trekking – dostępne trasy oraz ich specyfika

Najpopularniejsze trasy trekkingowe na Kilimandżaro to Machame Route, Lemosho Route i Rongai Route. Na szczyt wiedzie łącznie siedem szlaków.

Machame Route (Whisky Route) oferuje piękne widoki, ale jest wymagająca fizycznie. Pozwala jednak na zdobycie Kilimandżaro w 6 lub 7 dni. W tym wypadku każdego dnia wchodzi się wysoko, by następnie nieco zejść – to najlepszy i tradycyjny sposób na aklimatyzację.

Lemosho Route to dłuższa droga (ok. 8 dni) z dobrą aklimatyzacją i zróżnicowanymi krajobrazami. Zaczyna się po zachodniej stronie masywu i początkowo prowadzi przez dzikie, rzadko uczęszczane tereny. Ma także drugi wariant, którego atutem jest to, że ostatniego dnia można uniknąć ataku szczytowego w nocy, który dla wielu turystów może być zbyt stresujący.

Rongai Route to zdaniem wielu najłatwiejszy szlak. Zaczyna się od strony granicy Kenii i już od pierwszego dnia oferuje kameralne, ciche doświadczenie. Co ważne, stoki są tu łagodne, a warunki aklimatyzacyjne naprawdę dobre.

Marangu Route (Coca-Cola Route) jest jedyną trasą z noclegami w schroniskach, co dla wielu jest najważniejszym argumentem na jej korzyść – klimat w chatkach jest świetny. Droga jest wygodniejsza i łatwiejsza technicznie, ale krótsza i mniej optymalna aklimatyzacyjnie. Biegnie tak, jak wchodzili pierwsi zdobywcy.

Wejście na Kilimandżaro – czy trudno zdobyć szczyt?

Droga na Kilimandżaro nie jest wymagająca pod kątem technicznym – nie wymaga zastosowania sprzętu himalaistycznego. Nie potrzebujemy nawet czekana i raków, choć raczki i kijki trekkingowe będą niezbędne podczas ataku szczytowego – poza tym zabieramy wygodne buty trekkingowe z membraną, warstwy odzieży termicznej i kurtkę.

Więcej rad uzyskamy podczas planowania podróży, ponieważ ekwipunek zależy od pory roku. Najlepszy czas na wyprawę to pory suche: styczeń, luty i marzec oraz okres od czerwca do października.

Duże znaczenie ma jednak kondycja, ponieważ przemieszczanie się zarówno w upale, jak i mrozie z ciężkim plecakiem może być sporym wyzwaniem. Należy przy tym wziąć pod uwagę, że wobec wysokości nad poziomem morza kluczowym elementem trekkingu na Kilimandżaro jest aklimatyzacja, by uniknąć choroby wysokościowej.

Nie można tego procesu forsować ani przyspieszyć – turysta powinien dać sobie tyle czasu, ile podpowiada mu jego własny organizm, ponieważ skutki choroby wysokościowej są poważne i mogą zagrażać życiu. To zresztą choroba wysokościowa (AMS) jest najczęstszą przyczyną niepowodzenia wyprawy.

Szczyt Kilimandżaro – Uhuru Peak

Uhuru Peak dla wytrwałego turysty szykuje jeszcze jedną niespodziankę. To nie ostra iglica jak Matterhorn. Sam szczyt to szeroki krater, idealny na chwilę odpoczynku. Pod stopami skrzypi trochę śniegu i szary, sypki popiół wulkaniczny.

Nie ma tu przerażającej ekspozycji, jest za to spektakularna panorama, najpiękniejsza o wschodzie słońca. Przed Tobą będą setki kilometrów sawanny Tanzanii i Kenii, pola i lasy, w dobrej widoczności Mount Meru, w gorszej – pierzynka chmur i ogromne niebo nad nimi. W tym krajobrazie jest coś nierealistycznego.

Obok – poszarpany Mawenzi, wielki, pusty krater Kibo, znikające, ale wciąż olśniewające lodowce. W tej ciszy można byłoby stać i kontemplować bez końca – szkoda, że na tak dużych wysokościach oddycha się gorzej. A może to widok zapiera dech w piersiach?

Skąd najlepiej podziwiać Kilimandżaro?

Jeśli zaś chcemy podziwiać Kilimandżaro, to nie wchodzimy na szczyt, tylko ruszamy w jego okolice. Ominie nas ból głowy i zmęczenie, niskie temperatury, ciężki plecak, a ujrzymy to, co jest w Górze Złych Duchów najpiękniejsze: jej wierzchołek, kontrastujący z afrykańskim wiecznym latem.

Amboseli – klasyczny widok z kenijskiej sawanny

Tanzania może i ma szczyt na wyłączność, za to Kenia może się pochwalić najlepszym widokiem na Kilimandżaro. Amboseli to park narodowy, zaraz po drugiej stronie granicy. Tu kierują się zwłaszcza fotografowie, bo pejzaż uchodzi za ikoniczny i choć zdjęć z tego miejsca jest tak wiele, to każdy chce mieć swoje własne.

Pośród rozległych sawann i mokradeł, na niskiej roślinności, zobaczymy słonie, zebry, żyrafy, lwy, stada głośnych ptaków – słowem, Afrykę w pigułce. A na linii horyzontu czeka spokojny, dumny masyw, na którego szczycie brak jakiegokolwiek życia.

To właśnie stąd, z tej perspektywy Masajowie oglądali swoją świętą górę. Władze parku nie umieściły tu żadnej betonowej platformy – Observation Hill to niewielkie wzniesienie z doskonałym widokiem, oprócz niego jest jeszcze kilka miejsc, w których tworzy się najpiękniejsze pocztówki. Oczywiście, złapiemy dzikie zwierzęta w kadrze.

Widok z samolotu – śnieżny szczyt ponad chmurami

Kilimandżaro można obejrzeć z dołu, można się na nie wdrapać, można też spróbować mu dorównać – widok z samolotu jest jednak zupełnie inny. Dopiero na wysokości zobaczymy, że to nie jeden stożek, a masyw, którego każdy wierzchołek wygląda inaczej, jakby opowiadał inną historię.

Przy odrobinie szczęścia zobaczymy górę z pierścieniem chmur, który odcina najwyższy szczyt od pozostałych kraterów.

Kilimandżaro – ciekawostki

Kilimandżaro to nie tylko cel wspinaczkowy, ale też miejsce niezwykłych historii. Od zagadkowych zwłok lamparta na szczycie, przez odważne kobiety walczące o prawo do eksploracji, po współczesne rekordy prędkości – góra od wieków przyciąga nie tylko alpinistów, ale i marzycieli, łowców rekordów i badaczy.

• Pierwsza kobieta na szczycie – niemal udana próba – w 1909 roku Gertrude Benham zapragnęła dokonać niemożliwego: pierwszego kobiecego wejścia na Kilimandżaro, w czasach, w których kobietom odmawiano wędrówek w Alpach. Zawiedli jednak mężczyźni – jej tragarze uciekli, gdy ujrzeli szczątki wspinaczy, którzy mieli mniej szczęścia. Benham maszerowała dalej sama i niemal sięgnęła szczytu. Dotarła na wysokość 5681 m n.p.m., na brzeg krateru Kibo – punkt ten nosi jej imię. Musiała zawrócić – samotnie w gęstej mgle, na grubym śniegu łatwo było o pomyłkę. Pierwszą zdobywczynią została Sheila MacDonald – dopiero w 1927 roku.

• Rekordziści – od sześciolatka po 89-letnią zdobywczynię – jak dotąd najstarszym zdobywcą jest Anne Lorimor, która w 2019 roku dotarła na Uhuru, mając 89 lat. Rok wcześniej stanął tam Coaltan Tanner – sześciolatek. Oboje pokazali, że determinacja nie zna granic wiekowych.

• Lampart na szczycie – zagadka, która inspirowała Hemingwaya – podczas wczesnych ekspedycji alpinistycznych na Kilimandżaro odkryto zamrożone zwłoki lamparta w pobliżu szczytu, na wysokości gdzie nie ma już żadnego pożywienia ani wody. Do dziś nikt nie wie, co skłoniło to zwierzę do wspinaczki na tak wielką wysokość. Ten tajemniczy szkielet zainspirował Ernesta Hemingwaya do napisania słynnego opowiadania „Śniegi Kilimandżaro”.

• Najszybsze wejście na rekord – w 2001 roku włoski biegacz górski Bruno Brunod pobiegł na szczyt Kilimandżaro w zaledwie 5 godzin i 38 minut, startując z bramy Marangu na wysokości 1970 m n.p.m. Dla porównania – przeciętny turysta potrzebuje na to 5-7 dni. Rekord kobiecy należy do Anne-Marie Flammersfeld – 6 godzin i 52 minuty.

• Kawa z górskich stoków – okolice Kilimandżaro są jednym z najważniejszych regionów uprawy kawy w Tanzanii. Lud Chagga od pokoleń uprawia kawę arabikę na żyznych wulkanicznych glebach u podnóża góry. Plantacje znajdują się na wysokości 1000-1800 m n.p.m., gdzie klimat jest idealny dla tej wymagającej rośliny.

Kilimandżaro zobaczysz podczas wycieczki do Tanzanii i Kenii z Rainbow!

Kilimandżaro to bez wątpienia ikona wschodniej Afryki. Zarówno jego historia, jak i przyroda i symboliczne znaczenie czynią górę upragnionym celem podróży. My jednak proponujemy najpierw poznać okolicę, by zrozumieć kulturę tego regionu.

Czasem trudno nam sobie wyobrazić, jak zróżnicowany jest ten kontynent, zdarza się, że mówi się o nim jak o jednym wielkim kraju. Jeden ląd mieści piramidy, wielki szczyt ze śnieżnym stożkiem i plażę z pingwinami.

Zapraszamy na ekscytujące wycieczki objazdowe po Tanzanii i wycieczki objazdowe po Kenii, podczas których poszukamy źródeł Nilu, obejrzymy jezioro Wiktorii, wreszcie staniemy naprzeciw Góry Złych Duchów. To także szansa, by zobaczyć dziką przyrodę podczas safari, poznać życie lokalnych plemion i odkryć historię regionu.

A może relaks – ekskluzywne hotele, baseny, pyszne egzotyczne owoce? Wczasy w Kenii nad Oceanem Indyjskim albo wczasy w Tanzanii na Zanzibarze to idealny sposób na odpoczynek po intensywnym trekkingu lub safari.

Zapraszamy na wymarzone wakacje z Rainbow!