Z antropologicznego punktu widzenia kuchnia danego regionu jest równie ważna dla zrozumienia jego kultury, jak architektura, tradycje, muzyka i wiele innych czynników. Dlatego skosztowanie oryginalnej kuchni arabskiej powinno być kluczowym aspektem każdej wizyty na Bliskim Wschodzie. Arabskie potrawy są niezwykle różnorodne, a wyrafinowana paleta smaków przenosi nas w świat pełen ciekawych aromatów i przypraw. W krajach arabskich tradycyjnie serwuje się dania w jednym naczyniu, z którego częstują się wszyscy współbiesiadnicy. Jest to świetna opcja dla podróżujących w grupie, ponieważ mają możliwość zamówienia kilku różnych potraw i spróbowania wszystkiego po trochu.
W tym artykule przeczytasz o:
Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że kuchnia arabska jest jedną z najstarszych na świecie. Już w VIII wieku spisywano tradycyjne przepisy i tworzono podręczniki dotyczące dietetycznych i leczniczych właściwości żywności, a pod koniec średniowiecza tworzono obszerne manuskrypty, w których omawiano różne kwestie związane z kulinariami, od mieszanek przypraw i sposobów obróbki, po prezentację dań i maniery przy stole. W 1226 roku powstała arabskojęzyczna książka kucharska z okresu panowania Abbasydów, której kompilatorem był Muhammad al-Baghadi. Pisał w niej, że można wyróżnić sześć rodzajów przyjemności, z których jedzenie jest rozkoszą najszlachetniejszą i najważniejszą. Nic zatem dziwnego, że Arabowie lubią jeść i chętnie dzielą się swoją pasją z odwiedzającymi. Często można spotkać się z tym, że gdy turysta zapyta miejscowego o drogę do jakiejś atrakcji turystycznej, to oprócz wskazówek otrzyma dodatkowo rekomendacje, gdzie i co zjeść.
Używane na Bliskim Wschodzie przyprawy i zioła sprawiają, że lokalne jedzenie jest naprawdę wyjątkowe. Sprawdźmy, zatem jakie są podstawowe smaki i aromaty kuchni arabskiej.
Kmin rzymski, zwany również kuminem, nie ma nic wspólnego z naszym poczciwym kminkiem. Jest to prawdopodobnie najbardziej rozpowszechniona i jedna z najpopularniejszych na świecie spośród bliskowschodnich przypraw. Jej wyjątkowy, charakterystyczny aromat i pikantna nuta, budują niepowtarzalny smak wielu lokalnych potraw, w tym klasyków kuchni arabskiej, takich jak falafel i hummus.
Gałka muszkatołowa na Bliskim Wschodzie jest wykorzystywana podobnie jak w Polsce głównie w daniach wytrawnych, dla podkreślenia smaku potraw mięsnych. Jest to zazwyczaj odkryciem dla turystów z Europy Zachodniej czy USA, gdzie gałka muszkatołowa używana jest przede wszystkim w deserowych daniach słodkich. Jeśli chcesz poczuć odrobinę arabskiej magii w zaciszu swego domu, przygotuj sobie kubek gorącego kakao, z dodatkiem sezamowej pasty tahini i szczyptą gałki muszkatołowej.
Kardamon jest powszechnie stosowany jest w wielu napojach. Do naparów używa się głównie kardamonu w wersji sproszkowanej, ale czasami, by wydobyć głębię smaku do gotowania dodaje się nieobrane strączki. To właśnie dodatek kardamonu sprawia, że kawa „po arabsku” – parzona w specjalnym tygielku, na ogniu – ma tak niepowtarzalny smak i aromat.
Kurkuma wzbogaca wiele arabskich przepisów, głównie na wytrawne potrawy mięsne i warzywne, nie tylko o wyjątkowy aromat, ale również wspaniały, jaskrawożółty kolor. Kuchnia Bliskiego Wschodu wykorzystuje kurkumę wyłącznie w postaci zmielonego proszku. Lekko gorzkawa kurkuma daje unikalny smak wielu tradycyjnym potrawom, w tym słynnemu kurczakowi z ryżem szafranowym (Polo Ba Morgh).
Sumak ma kwaskowy smak i intensywnie czerwoną barwę, czasem w przepisach kuchni arabskiej zastępuje cytryny. Może być dodawany do mięs, ryb, sałatek i dań z ziemniaków. Ze względu na swój cytrusowy, jakby rześki smak, sumak jest świetnym dodatkiem do dressingów. Sumak jest jednym ze składników arabskiej mieszanki przypraw zwanej zaatar. Poza wyjątkowymi walorami smakowymi sumak słynie ze swych właściwości prozdrowotnych: zapobiega niestrawności, działa przeciwgrzybiczo, antybakteryjnie i antywirusowo.
Baharat w języku arabskim oznacza po prostu przyprawę. W rzeczywistości jest to wyjątkowa mieszanka kilku różnych przypraw, której dokładny skład zależy od kraju lub regionu. Baharat tworzą zazwyczaj przyprawy pochodzące z Afryki Północnej, a mieszanka jest powszechnie używana głównie w Syrii, Libanie, Iranie, Izraelu, Jordanii, a także w Turcji. W sklepach i na targach można kupić tę mieszankę, by zabrać ze sobą wspomnienie wspaniałych wakacji. Baharat służy do przyprawiania jagnięciny, ryb, dań z grilla, ale także sosów i zup. Nadaje wytrawnym potrawom odrobinę słodkiego, dymnego smaku.
Anyż pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego, Bliskiego Wschodu i Egiptu. Jest to jedna z najstarszych roślin, wykorzystywanych od czasów starożytnych w celach kulinarnych, ale również leczniczych. Dzięki swojemu wyraźnemu posmakowi lukrecji anyż jest popularnym składnikiem ciast i deserów, ale także pieczywa żytniego na zakwasie. Anyż dodawany jest do dań z drobiu i ryb praz używany do aromatyzowania napojów alkoholowych i syropów. Warto pamiętać, że anyż wykorzystywany w kuchni arabskiej ma niewiele wspólnego z anyżem gwiaździstym znanym z kuchni chińskiej.
Używane na Bliskim Wschodzie przyprawy i zioła sprawiają, że lokalne jedzenie jest naprawdę wyjątkowe. Sprawdźmy, zatem jakie są podstawowe smaki i aromaty kuchni arabskiej.
Smaki i aromaty kuchni arabskiej
Kmin rzymski, zwany również kuminem, nie ma nic wspólnego z naszym poczciwym kminkiem. Jest to prawdopodobnie najbardziej rozpowszechniona i jedna z najpopularniejszych na świecie spośród bliskowschodnich przypraw. Jej wyjątkowy, charakterystyczny aromat i pikantna nuta, budują niepowtarzalny smak wielu lokalnych potraw, w tym klasyków kuchni arabskiej, takich jak falafel i hummus.
Gałka muszkatołowa na Bliskim Wschodzie jest wykorzystywana podobnie jak w Polsce głównie w daniach wytrawnych, dla podkreślenia smaku potraw mięsnych. Jest to zazwyczaj odkryciem dla turystów z Europy Zachodniej czy USA, gdzie gałka muszkatołowa używana jest przede wszystkim w deserowych daniach słodkich. Jeśli chcesz poczuć odrobinę arabskiej magii w zaciszu swego domu, przygotuj sobie kubek gorącego kakao, z dodatkiem sezamowej pasty tahini i szczyptą gałki muszkatołowej.
Kardamon jest powszechnie stosowany jest w wielu napojach. Do naparów używa się głównie kardamonu w wersji sproszkowanej, ale czasami, by wydobyć głębię smaku do gotowania dodaje się nieobrane strączki. To właśnie dodatek kardamonu sprawia, że kawa „po arabsku” – parzona w specjalnym tygielku, na ogniu – ma tak niepowtarzalny smak i aromat.
Kurkuma wzbogaca wiele arabskich przepisów, głównie na wytrawne potrawy mięsne i warzywne, nie tylko o wyjątkowy aromat, ale również wspaniały, jaskrawożółty kolor. Kuchnia Bliskiego Wschodu wykorzystuje kurkumę wyłącznie w postaci zmielonego proszku. Lekko gorzkawa kurkuma daje unikalny smak wielu tradycyjnym potrawom, w tym słynnemu kurczakowi z ryżem szafranowym (Polo Ba Morgh).
Sumak ma kwaskowy smak i intensywnie czerwoną barwę, czasem w przepisach kuchni arabskiej zastępuje cytryny. Może być dodawany do mięs, ryb, sałatek i dań z ziemniaków. Ze względu na swój cytrusowy, jakby rześki smak, sumak jest świetnym dodatkiem do dressingów. Sumak jest jednym ze składników arabskiej mieszanki przypraw zwanej zaatar. Poza wyjątkowymi walorami smakowymi sumak słynie ze swych właściwości prozdrowotnych: zapobiega niestrawności, działa przeciwgrzybiczo, antybakteryjnie i antywirusowo.
Baharat w języku arabskim oznacza po prostu przyprawę. W rzeczywistości jest to wyjątkowa mieszanka kilku różnych przypraw, której dokładny skład zależy od kraju lub regionu. Baharat tworzą zazwyczaj przyprawy pochodzące z Afryki Północnej, a mieszanka jest powszechnie używana głównie w Syrii, Libanie, Iranie, Izraelu, Jordanii, a także w Turcji. W sklepach i na targach można kupić tę mieszankę, by zabrać ze sobą wspomnienie wspaniałych wakacji. Baharat służy do przyprawiania jagnięciny, ryb, dań z grilla, ale także sosów i zup. Nadaje wytrawnym potrawom odrobinę słodkiego, dymnego smaku.
Anyż pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego, Bliskiego Wschodu i Egiptu. Jest to jedna z najstarszych roślin, wykorzystywanych od czasów starożytnych w celach kulinarnych, ale również leczniczych. Dzięki swojemu wyraźnemu posmakowi lukrecji anyż jest popularnym składnikiem ciast i deserów, ale także pieczywa żytniego na zakwasie. Anyż dodawany jest do dań z drobiu i ryb praz używany do aromatyzowania napojów alkoholowych i syropów. Warto pamiętać, że anyż wykorzystywany w kuchni arabskiej ma niewiele wspólnego z anyżem gwiaździstym znanym z kuchni chińskiej.
Data Publikacji: 08.02.2019
Artykuł autorstwa: Redakcja Rainbow
Eksperci z branży turystycznej – piloci wycieczek, animatorzy, rezydenci i przewodnicy i wielu innych specjalistów, którzy dzielą się swoimi doświadczeniami i wiedzą zdobytą podczas niezliczonych podróży. W tekstach łączą praktyczne wskazówki z fascynującymi historiami i ciekawostkami z różnych zakątków świata. Ich opowieści to nie tylko przewodniki po popularnych kierunkach, ale przede wszystkim autentyczne relacje osób, które na co dzień pracują z turystami i poznają opisywane miejsca od podszewki.Zobacz inne o:
Podobne artykuły
Tradycyjne dania tunezyjskie. Co warto zjeść w Tunezji?Wystarczy minąć stragan z przyprawami na tunezyjskim targu, żeby zrozumieć, na czym opiera się tutejsza kuchnia. Powietrze pachnie kminem rzymskim, prażoną kolendrą i ostrą harissą; obok skwierczy na blasze pikantna merguez, a sprzedawca podaje świeży brik z jajkiem w środku, owinięty w chrupkie ciasto malsouka.
Maghreb najczęściej kojarzy się z Marokiem – tajinem, kuskusem na sto sposobów, harirą. Tunezja gotuje równie pewnie, tylko inaczej. Ostrzej, z większą dawką świeżych ryb i owoców morza oraz aromatycznych przypraw, których łączenie tutejsze panie domu opanowały do perfekcji. Wieki wpływów berberyjskich, arabskich, tureckich i francuskich zostawiły gęstą warstwę smaków – i tę warstwę warto poznać od kuchni. Oto co zamówić, kiedy kelner przyniesie kartę.
Kuchnia tajska – balans pięciu smaków, składniki i tradycyjne daniaGarść trawy cytrynowej pokrojonej tuż przed wrzuceniem do woka, łyżka pasty curry rozpuszczana w mleku kokosowym, sos rybny dolewany dopiero pod koniec gotowania, by nie utracił słoności – kuchnia tajska jest systemem, w którym precyzja kolejności bywa równie istotna co sam dobór składników. Aż siedem tajskich dań trafiło na listę pięćdziesięciu najsmaczniejszych potraw świata według ankiety CNN i nie jest to kwestia przypadku. Ten relatywnie niewielki kraj zdeklasował w zestawieniu kulinarne potęgi pokroju Francji czy Chin, a zrobił to w sposób typowy dla Azji Południowo-Wschodniej – z pozorną nonszalancją, za którą stoi praca pokoleń.
Kuchnia bałkańska – smaki, które łączą cały regionIstnieje pewien paradoks dotyczący Bałkanów, który ujawnia się najwyraźniej nie w polityce ani historii, lecz przy stole. Region, o którym przywykło się myśleć jako o mozaice odmienności – języków, alfabetów, wyznań, granic kreślonych i przekreślanych wielokrotnie w ciągu jednego stulecia – okazuje się bowiem zaskakująco spójny tam, gdzie pachnie grillowanym mięsem, pieczoną papryką i ciastem filo. Kuchnia bałkańska nie tyle łączy ten region, ile go w pewnym sensie definiuje – stanowi język, w którym narody porozumiewają się znacznie chętniej niż na jakimkolwiek innym polu. I choć każdy kraj będzie się upierał, że to właśnie jego wersja bureka jest jedyną właściwą (a kłótnie na ten temat potrafią być naprawdę zacięte), to sam fakt istnienia tego sporu najlepiej dowodzi, jak wiele te kuchnie łączy.
Drink Cuba Libre – historia, przepis i smak prawdziwej KubyJak smakuje wolność? Mogłoby się wydawać, że będzie miała złożony, trudny do rozszyfrowania smak. Tymczasem dla Kubańczyków odpowiedź zmieściła się w jednej szklance i zawiera raczej niewyszukane składniki – ot, rum, Coca-Cola, świeża limonka i lód. Cuba Libre nie trzeba przedstawiać chyba żadnemu miłośnikowi kolorowych drinków, jeżeli chodzi o smak, ale jeżeli mowa o historii i pochodzeniu – może być nieco inaczej. Nazwa tego koktajlu pochodzi od okrzyku bojowego Kubańczyków, a przepis stanowi tak naprawdę zapis geopolityki przełomu XIX i XX wieku. Stoi za nim rewolucja, wojna i finalnie toast wzniesiony za wolną Kubę. Zanim przyrządzisz go w domowym zaciszu, warto zrozumieć, dlaczego Cuba Libre to coś znacznie więcej niż rum z colą.