Ponad 70 % ludności Hiszpanii podaje, że jest wyznania katolickiego, nic zatem dziwnego, że Wielkanoc (hiszp. Pascua) jest tutaj najważniejszym świętem, obchodzonym w sposób szczególnie uroczysty. Podczas Wielkiego Tygodnia, zwanego tutaj Świętym Tygodniem (Semana Santa) świętuje dosłownie cały kraj. Wielkanoc jest świętem życia, a jej hiszpańska wersja co roku przyciąga setki tysięcy turystów z całego świata, którzy chcą zakosztować niezwykłej magii, jaka jej tutaj towarzyszy.
W tym artykule przeczytasz o:
Wielkanoc jest zdecydowanie najważniejszym świętem w Hiszpanii, którego uroczyste obchody wiążą się z fascynującymi procesjami organizowanymi przez bractwa oraz lokalnymi, odwiecznymi tradycjami, innymi w każdym regionie. Obchodom towarzyszy atmosfera zadumy i powagi, ponieważ Hiszpanie skupiają się na aspekcie męki Chrystusa bardziej niż na Zmartwychwstaniu. Nie dajcie się jednak zwieść, wciąż mówimy o Hiszpanii, która przecież słynie z niebywałej radości życia i zamiłowania do dobrej zabawy. W związku z tym, ani silne przekonania religijne, ani powaga chwili nie wpływają negatywnie na ogólny nastrój społeczeństwa. Biorąc to pod uwagę, przyjrzyjmy się bliżej charakterystycznym obyczajom i tradycjom, które towarzyszą Semana Santa.
Wielki Tydzień rozpoczyna się w Niedzielę Palmową (Domingo de Ramos), a kończy w Lany Poniedziałek (Lunes de Pascua). W niektórych regionach uroczystości dobiegają końca przed Poniedziałkiem Wielkanocnym. Niemal w całej Hiszpanii uroczystości rozpoczynają się od porannej mszy w Niedzielę Palmową, kiedy ludzie przychodzą do kościoła niosąc palmę lub gałązkę oliwną, aby dostać błogosławieństwo od kapłana. Zwyczaj ten upamiętnia dzień, w którym Jezus wjechał do Jerozolimy po liści palmowych rozłożonych u jego stóp przez wiernych. Chłopcy zazwyczaj niosą zwykłą gałązkę bez ozdób, natomiast dziewczęta mają gałązki i palemki przybrane wstążkami i drobnymi słodyczami.
Przez cały Wielki Tydzień w miastach, miasteczkach i wsiach odbywają się uroczyste procesje, organizowane przez bractwa pokutne (cofradías penitenciales), których korzenie sięgają aż średniowiecza. Procesje te nazywane są procesjami pokutnymi, a udział w nich biorą członkowie poszczególnych bractw (nazarenos) oraz mieszkańcy, którzy w skupieniu maszerują ze swojej parafii w stronę katedry. Czoło procesji wyznacza zazwyczaj olbrzymi, bogato zdobiony krzyż (cruz de guia), symbolizujący Mękę Pańską. Ważną rolę w uroczystościach odgrywa muzyka, a w procesjach często udział biorą lokalne orkiestry marszowe, które wykonują utwory o charakterze religijnym.
Każdy z uczestników procesji ma przypisaną konkretną rolę, a jego strój, niesione insygnia i dodatki reguluje wewnętrzny kodeks bractwa. Szczególną uwagę turystów przyciągają zazwyczaj nazarenos, którzy noszą szaty pokutne (capirote), na które składają się charakterystyczne stożkowe kaptury zakrywające głowy i twarze, a także luźne tuniki przewiązane w pasie sznurkiem lub wstęgą. Capirote na pierwszy rzut oka mogą przypominać stroje noszone przez członków radykalnych grup prześladujących Afroamerykanów w USA, ale szaty hiszpańskie nie mają nic wspólnego z takimi ruchami. Tutejsze capirote wywodzą się ze średniowiecznej tradycji, gdy były zarezerwowane dla ludzi pokutujących, którzy na znak pokuty za popełnione grzechy szli przez miasto w kapturze zakrywającym szczelnie twarz, by nie mogli zostać uznani za grzeszników. Kobiety często noszą mantylę, czyli czarną koronkową chustę, zarzuconą na głowę i ramiona. Ważną rolę w każdej procesji odgrywają także tzw. costaleros, czyli mężczyźni niosący na swoich barkach drewniane platformy (pasos), na których przedstawione są poszczególne sceny z Pasji Chrystusa. Niektóre z niesionych figur mają nawet po kilkaset lat i uważane są za dzieła sztuki. Ciężar niesionych figur powinien spoczywać na siódmy kręgu szyjnym, chronionym specjalnym kawałkiem materiału. Tempo pochodu nadaje tzw. capataz, który wskazuje drogę mężczyznom niosącym pasos.
W Wielki Czwartek (el Jueves Santo) wszystkie dzwony kościelne są przywiązywane, by nawet przypadkowy podmuch wiatru ich nie ruszył, ponieważ mogą rozbrzmieć ponownie dopiero w Niedzielę Wielkanocną (el Domingo de Resurrecion), która jest dniem radosnym, upamiętniającym zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.
Jak wyglądają obchody w ramach Wielkiego Tygodnia w Hiszpanii?
Wielki Tydzień rozpoczyna się w Niedzielę Palmową (Domingo de Ramos), a kończy w Lany Poniedziałek (Lunes de Pascua). W niektórych regionach uroczystości dobiegają końca przed Poniedziałkiem Wielkanocnym. Niemal w całej Hiszpanii uroczystości rozpoczynają się od porannej mszy w Niedzielę Palmową, kiedy ludzie przychodzą do kościoła niosąc palmę lub gałązkę oliwną, aby dostać błogosławieństwo od kapłana. Zwyczaj ten upamiętnia dzień, w którym Jezus wjechał do Jerozolimy po liści palmowych rozłożonych u jego stóp przez wiernych. Chłopcy zazwyczaj niosą zwykłą gałązkę bez ozdób, natomiast dziewczęta mają gałązki i palemki przybrane wstążkami i drobnymi słodyczami.
Przez cały Wielki Tydzień w miastach, miasteczkach i wsiach odbywają się uroczyste procesje, organizowane przez bractwa pokutne (cofradías penitenciales), których korzenie sięgają aż średniowiecza. Procesje te nazywane są procesjami pokutnymi, a udział w nich biorą członkowie poszczególnych bractw (nazarenos) oraz mieszkańcy, którzy w skupieniu maszerują ze swojej parafii w stronę katedry. Czoło procesji wyznacza zazwyczaj olbrzymi, bogato zdobiony krzyż (cruz de guia), symbolizujący Mękę Pańską. Ważną rolę w uroczystościach odgrywa muzyka, a w procesjach często udział biorą lokalne orkiestry marszowe, które wykonują utwory o charakterze religijnym.
Każdy z uczestników procesji ma przypisaną konkretną rolę, a jego strój, niesione insygnia i dodatki reguluje wewnętrzny kodeks bractwa. Szczególną uwagę turystów przyciągają zazwyczaj nazarenos, którzy noszą szaty pokutne (capirote), na które składają się charakterystyczne stożkowe kaptury zakrywające głowy i twarze, a także luźne tuniki przewiązane w pasie sznurkiem lub wstęgą. Capirote na pierwszy rzut oka mogą przypominać stroje noszone przez członków radykalnych grup prześladujących Afroamerykanów w USA, ale szaty hiszpańskie nie mają nic wspólnego z takimi ruchami. Tutejsze capirote wywodzą się ze średniowiecznej tradycji, gdy były zarezerwowane dla ludzi pokutujących, którzy na znak pokuty za popełnione grzechy szli przez miasto w kapturze zakrywającym szczelnie twarz, by nie mogli zostać uznani za grzeszników. Kobiety często noszą mantylę, czyli czarną koronkową chustę, zarzuconą na głowę i ramiona. Ważną rolę w każdej procesji odgrywają także tzw. costaleros, czyli mężczyźni niosący na swoich barkach drewniane platformy (pasos), na których przedstawione są poszczególne sceny z Pasji Chrystusa. Niektóre z niesionych figur mają nawet po kilkaset lat i uważane są za dzieła sztuki. Ciężar niesionych figur powinien spoczywać na siódmy kręgu szyjnym, chronionym specjalnym kawałkiem materiału. Tempo pochodu nadaje tzw. capataz, który wskazuje drogę mężczyznom niosącym pasos.
W Wielki Czwartek (el Jueves Santo) wszystkie dzwony kościelne są przywiązywane, by nawet przypadkowy podmuch wiatru ich nie ruszył, ponieważ mogą rozbrzmieć ponownie dopiero w Niedzielę Wielkanocną (el Domingo de Resurrecion), która jest dniem radosnym, upamiętniającym zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.
Polecane wycieczki
Gdzie w Hiszpanii można przeżyć najpiękniejszą Wielkanoc?
Najbardziej uroczyste, barwne i widowiskowe procesje Semana Santa organizowane są w Andaluzji, przede wszystkim w dużych miastach, takich jak Sewilla i Malaga. Regionalna kultura flamenco przenika do wielkanocnych obchodów, tworząc wyjątkową atmosferę i magię, jakiej nie znajdziesz w pozostałych regionach Hiszpanii. Uroczystości w centralnie położonej Kastylii-La Mancha słyną z bardziej podniosłej atmosfery, gdzie większy nacisk kładzie się na aspekt religijny niż na wesołą fiestę. Tutejsze procesje są najbardziej zbliżone do tradycyjnych, średniowiecznych obchodów wielkanocnych. Z kolei procesje organizowane w Valladolid słyną z przepięknych pasos, na których niesione są religijne posągi z XVI i XVII wieku. Niezależnie od tego, w którym regionie Hiszpanii będziesz spędzał Wielkanoc, możesz być pewien, że czeka Cię wyjątkowy Wielki Tydzień i jedyne w swoim rodzaju przeżycia duchowe.
Data Publikacji: 14.02.2019
Artykuł autorstwa: Redakcja Rainbow
Eksperci z branży turystycznej – piloci wycieczek, animatorzy, rezydenci i przewodnicy i wielu innych specjalistów, którzy dzielą się swoimi doświadczeniami i wiedzą zdobytą podczas niezliczonych podróży. W tekstach łączą praktyczne wskazówki z fascynującymi historiami i ciekawostkami z różnych zakątków świata. Ich opowieści to nie tylko przewodniki po popularnych kierunkach, ale przede wszystkim autentyczne relacje osób, które na co dzień pracują z turystami i poznają opisywane miejsca od podszewki.Zobacz inne o:
Podobne artykuły
Które kraje należą do Bałkanów? Skąd wzięła się ta nazwa? Poznaj historię państw Półwyspu Bałkańskiego!Bałkany to jeden z najbardziej różnorodnych i intrygujących regionów w Europie. Na tym położonym w Europie Południowej półwyspie od tysiącleci krzyżują się kultury, religie i narody, tworząc mieszankę, jakiej próżno szukać na całym kontynencie. Rzymskie drogi prowadzą tu do osmańskich mostów, a nowoczesne stolice sąsiadują z miejscowościami, w których czas jakby stanął w miejscu. Ta mozaika kultur, zabytków, wyśmienitego jedzenia i zróżnicowanych krajobrazów co roku przyciąga turystów z całego świata – i nic dziwnego, że raz oczarowani wracają, by poznawać to miejsce warstwa po warstwie.
Ale czym właściwie są Bałkany i jaka jest ich historia? Skąd wzięło się pojęcie „bałkanizacja” i co ono oznacza? Które kraje naprawdę do nich należą, a które nie? I skąd w ogóle wzięła się ta tajemniczo brzmiąca nazwa? Tego i wielu innych rzeczy dowiesz się z tego artykułu.
Tańce kubańskie. Gorące rytmy, które trzeba poznać na KubieKubańska kultura powstała na styku hiszpańskiej kolonizacji, trudnej pamięci niewolników, inspiracji z sąsiednich karaibskich wysp, próby utworzenia komunistycznego raju na ziemi, wreszcie ciągot do własnej drogi, zgoła innej niż amerykańskiej. Choć w wielu miejscach zauważyć można, jak trudne jest życie mieszkańców, w oczy rzuca się ich entuzjazm, uśmiech i wytrwałość.
Mentalność Kubańczyków najlepiej poznamy, obserwując ich podczas codziennych aktywności. W ich żyłach krąży wyczucie rytmu, radość tańca, zdolność wyrażania emocji przez ruch i namiętność, miłość do muzyki na żywo. To ważna część życia mieszkańców perły Karaibów. Cały świat słyszał o salsie i rumbie. Choć narodziły się w Stanach Zjednoczonych, to jednak ich korzenie tkwią w kubańskiej ziemi – we wszechobecnych klubach i kabaretach. Poznajmy stare, oryginalne tańce z Kuby i ich współczesne oblicza.
Duanwu – Święto Smoczych Łodzi w ChinachBębny dudnią tak głośno, że czujesz wibracje w piersi. Na wodzie kilkadziesiąt wioseł uderza o taflę w tym samym ułamku sekundy. Na dziobach długich, wąskich łodzi wyrzeźbione głowy smoków raz za razem przecinają fale. To nie rekonstrukcja historyczna ani scena z filmu – to Święto Smoczych Łodzi, jedno z trzech najważniejszych świąt w Chinach, obchodzone od ponad dwóch tysięcy lat.
Dlaczego śmierć jednego poety sprzed tak wielu wieków do dziś sprawia, że miliony ludzi robią hałas na rzekach? Skąd wzięły się ryżowe paczuszki w liściach bambusa? I co wspólnego z tym wszystkim mają smoki? Odpowiedzi kryją się w legendzie, która łączy politykę, honor i rozpacz – a jednocześnie dała początek tradycjom kulinarnym, sportowym i magicznym, które żyją do dziś.
Kto przynosi prezenty na świecie? Przewodnik po świątecznych tradycjach różnych kulturŚwięta Bożego Narodzenia łączą nas w radości obdarowywania bliskich, ale to, kto przynosi wyczekiwane prezenty, jest już zupełnie inną opowieścią. W każdej kulturze świąteczne tradycje mają swoją unikalną historię. Gdzieś w dalekiej Laponii renifery ciągną sanie Świętego Mikołaja, a po przeciwnej stronie globu – na afrykańskich równinach – w magicznych torbach kiondo kryją się prezenty od Father Christmas. Część dzieci swoje wymarzone prezenty otrzymuje już 24 grudnia, podczas gdy inne wypatrują Trzech Króli, którzy z podarunkami przybywają 6 stycznia, i nieznana jest im postać Świętego Mikołaja. Każdy kraj i region mają swoją opowieść i swoją postać, która przychodzi w świąteczny czas, by przynieść nie tylko prezenty, ale i kawałek magii, tradycji i historii.
Dowiedz się, jak „Święty Mikołaj” i związane z nim tradycje wyglądają w różnych zakątkach globu, czytając ten artykuł!