Tallin – atrakcje. Co zobaczyć w stolicy Estonii?

Z czego słynie Tallin?

Historia Tallina splata ze sobą różne kultury. Miasto leży nad Zatoką Fińską – po jej drugiej stronie znajdują się Helsinki, a przeprawa promowa między tymi miastami zajmuje dwie godziny. Jego położenie na szlakach handlowych i dostępność portu sprawiły, że był łakomym kąskiem dla okolicznych imperiów. W efekcie tych podbojów leży dziś na styku kultur, regionów gospodarczych, a nawet rodzin językowych. Miasto bywało w strefie wpływów i w granicach krajów skandynawskich, w domenie zakonu krzyżackiego (stąd sporo tu niemieckich tropów), następnie związało się z Rosją carską, a potem radziecką. Dlatego dziś jest szczególnie intrygujące do zwiedzania.

Przede wszystkim jednak Tallin należy do najlepiej zachowanych średniowiecznych miast Europy. Nic dziwnego, że Stare Miasto, znane jako Vanalinn, zostało w całości wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO już w 1997 roku.

Nie ma tu jednak mowy o archaiczności czy tandecie – to nowoczesne, rozwinięte miasto, aspirujące raczej do Zachodu niż do skansenu. Tallin uchodzi przy tym za jedno z najbardziej cyfrowo rozwiniętych miast Europy, a sprawne e-usługi to zresztą cecha typowa dla całej Estonii. Już w 2005 roku umożliwiono tu głosowanie w wyborach całkowicie zdalnie, a mobilny internet dociera nawet do rezerwatów przyrody i parków narodowych.

Podobną ciekawostką jest bezpłatna komunikacja miejska dla mieszkańców Tallina – wynika ona z troski o środowisko (ale też o zabytkowy charakter miasta) oraz z chęci wyrównywania szans obywateli o skromnych dochodach. Warto też dodać, że Tallin z populacją na poziomie około 450 tysięcy osób skupia mniej więcej jedną trzecią mieszkańców tego kameralnego kraju, co zapewnia zagranicznym turystom komfort i przestrzeń podczas zwiedzania.

Stare Miasto w Tallinie – średniowieczne serce Estonii na liście UNESCO

W Tallinie wzrok przykuwają zwłaszcza zabytki z czasów średniowiecza i odczuwalny klimat tamtej epoki. Układ ulic niewiele zmienił się od epoki rycerzy i dam, a wszystkie najważniejsze zabytki stolicy Estonii leżą na terenie Starego Miasta (Dolnego Miasta). Jest ono równie kameralne co cały kraj, dlatego można je przejść w około 30 minut. To tylko spacer, bo na zwiedzanie zabytków Tallina poświęcimy więcej czasu.

Rynek Ratuszowy – plac, wokół którego kręci się życie starówki

Rynek lub Plac Ratuszowy, czyli Raekoja plats, to serce Tallina, z kolei sercem rynku jest gotycki ratusz z XIII wieku. W Europie Północnej to jedyny tak dobrze zachowany obiekt. Na jego wieży zobaczymy wiatrowskaz w postaci Starego Tomasza (Vana Toomas), jednego z symboli miasta.

Na Plac Ratuszowy spoglądają kolorowe, zabytkowe kamienice, niegdyś służące kupcom – mieściły się w nich składy oraz kantory. Miasto potrzebowało takiej infrastruktury, należało bowiem do sieci Hanzy. Dziś po tej wielkiej tradycji handlowej pozostała architektura.

Rynkiem Tallina rządzi gwar turystów i mieszkańców, przesiadujących w restauracjach i ogródkach piwnych. Nawet w budynku ratusza króluje gastronomia – w jego wnętrzu mieści się tawerna III Draakon, serwująca tradycyjną estońską kuchnię, a lokalną klasyką, wartą spróbowania, jest zupa z łosia.

Mury miejskie i baszty – prawie 2 kilometry gotyckiej fortyfikacji

Mury miejskie Tallina należą do najlepiej zachowanych w Europie Północnej. Także w Polsce trudno o analogiczny stan systemu. Ich budowa rozpoczęła się w XIII wieku na polecenie duńskiej królowej Małgorzaty, ale w późniejszych latach były wielokrotnie modernizowane. Ich grubość sięga nawet trzech metrów, dzięki czemu mogły skutecznie bronić miasta.

Dziś liczą niecałe 2 kilometry długości, ale przede wszystkim do czasów współczesnych przetrwało tu aż 26 baszt i wież obronnych, do tego jeszcze kilka bram. Wieże o czerwonych dachach znajdziemy właściwie na wszystkich pocztówkach, a efektownie podświetlone mury prezentują się pięknie. Turyści mogą też zwiedzić część fortyfikacji oraz z ich wysokości obejrzeć Stare Miasto z jego wąskimi, brukowanymi uliczkami.

Apteka Ratuszowa (Raeapteek) – najstarsza czynna apteka w Europie

Apteka Magistracka, zwana też Ratuszową, to najstarsza apteka w Europie działająca nieprzerwanie w tym samym miejscu. Znajduje się w rogu Placu Ratuszowego i funkcjonuje tu od co najmniej 1422 roku, choć powstała zapewne wcześniej. Przez setki lat pracowała tu dynastia aptekarzy – rodzina Burchartów.

Kupowano tu leki, papier, wosk, przyprawy, słodycze. Leki bywały też nietuzinkowe – można było zaopatrzyć się w suszone ropuchy czy sok z mumii, a także w klaret, słodkie i korzenne wino lecznicze. Dziś nadal jest tu apteka, ale też niewielkie muzeum farmacji.

Dom Bractwa Czarnogłowych – elitarny klub bałtyckich kupców

Przy rynku, w samym centrum Starego Miasta, swoją siedzibę miało przez całe stulecia Bractwo Czarnogłowych. Budynek wzniesiono w XIV wieku, a gildia dysponowała nim od 1531 roku. Organizacja skupiała młodych, wolnych i zamożnych, więc skutecznych kupców. Członkowie zajmowali się handlem, ale w razie potrzeby bronili też Tallina, a do tego wydawali bale i turnieje.

Patronem był święty Maurycy – męczennik z czasów pierwszych chrześcijan, pochodzący z Afryki. Jego wizerunek, głowa o ciemnym kolorze skóry, został herbem organizacji. Na elewacji zobaczymy też herby czterech miast hanzeatyckich – Londynu, Brugii, Bergen i Nowogrodu. Warto poszukać również płaskorzeźby przedstawiającej Zygmunta III Wazę.

Obiekt służył Bractwu aż do 1895 roku. Wielokrotnie przebudowywany, dziś należy do miasta, a w jego murach odbywają się koncerty, konferencje i inne wydarzenia.

Wzgórze Toompea – Górne Miasto i jego zabytki

Wzgórze Toompea to górna część Starego Miasta. Najważniejsze zabytki tej okolicy to Zamek Toompea i Sobór św. Aleksandra Newskiego. Historycznie losy Dolnego Miasta i Górnego Miasta były zupełnie odrębne. Dzieliły je grube mury, ale też osobne prawodawstwo i administracja. To na Wzgórzu swoje siedziby mieli władcy, rycerstwo, biskupi i estońska arystokracja, a niżej położoną dzielnicę uważano za stosowną dla kupców i rzemieślników.

Samo wapienne wzgórze w centrum miasta robi duże wrażenie i nadaje się znakomicie na romantyczne spacery brukowanymi uliczkami, z ukrytymi dziedzińcami i zaułkami rozświetlonymi przez nastrojowe latarnie. Podczas takiej przechadzki towarzyszyć nam będą najważniejsze budynki władz Estonii, ale i dawne siedziby bałtyckiej szlachty. Ciekawostką jest możliwość zejścia do podziemnych tuneli pod wzgórzem – tę sieć zbudowano pod szwedzkimi bastionami, by transportować żołnierzy i amunicję.

Zamek Toompea – siedziba estońskiego parlamentu w dawnej twierdzy

Na stromym, zachodnim zboczu wzgórza Toompea już na początku XIII wieku, z inicjatywy Duńczyków, wzniesiono twierdzę. Przez kolejne stulecia była ona siedzibą Kawalerów Mieczowych, Szwedów i Rosjan – wszyscy oni pierwotną budowlę modernizowali, wobec czego do współczesności uległa ona znacznym zmianom. Oglądanie kontrastów między kamiennymi, archaicznymi formami a eleganckimi fasadami jest na Zamku Toompea przyspieszoną lekcją historii fortyfikacji.

Z tej gotyckiej części najlepiej zachowały się stare, grube mury obronne i trzy narożne wieże. Najwyższa z nich to wieża Długi Herman (Pikk Hermann), wysoka na 46 metrów. Każdego dnia o wschodzie słońca na jej szczycie podnoszona jest flaga kraju przy akompaniamencie hymnu narodowego, a o zachodzie słońca sztandar zostaje opuszczony.

W jednym z budynków zamku, różowym pałacu przecudnej urody, wzniesionym na polecenie carycy Katarzyny II, dziś mieści się jednoizbowy parlament Estonii.

Sobór Aleksandra Newskiego – prawosławna dominanta wzgórza

Skoro przy Rosji jesteśmy, warto spojrzeć na Sobór św. Aleksandra Newskiego. Znawcy Warszawy z pewnością wiedzą o cerkwi tego samego patrona w swoim mieście. Ładunek emocjonalny jest zresztą taki sam, podobnie czas budowy – przełom XIX i XX wieku, szczyt rusyfikacji Estonii. Na Wzgórzu Toompea, tuż przed zamkiem, wzniesiono świątynię, która miała mieszkańcom Tallina każdego dnia przypominać o dominacji rosyjskiej kultury, a co za tym idzie – religii.

Wnętrze zdobią piękne mozaiki, bawi kolorami i zapachami, dba o wrażenie mistycyzmu. Głosem soboru jest aż jedenaście potężnych dzwonów, a wśród nich największy w kraju, ważący piętnaście ton.

Katedra Najświętszej Marii Panny (Toomkirik) – najstarszy kościół Tallina

To najstarszy kościół w Tallinie i w kontynentalnej Estonii (warto pamiętać, że do Estonii należą też wyspy i to właśnie na jednej z nich, Ruhnu, stoi najstarszy zachowany drewniany kościół kraju). Pierwszy, drewniany kościół wzniesiono tu w 1219 roku – Duńczycy przystąpili do pracy tuż po zdobyciu wzgórza. Z czasem powstała murowana, gotycka Katedra Najświętszej Maryi Panny. Oczywiście, podobnie jak zamek, była ona modernizowana, a także odbudowywana po licznych pożarach.

Kościół przez stulecia służył estońskiej elicie, a także niemieckojęzycznej szlachcie bałtyckiej. Po wejściu do wnętrza świątyni staje się to jednoznaczne, bo arystokraci zadbali o to wieki temu – na ścianach znajdziemy ponad sto rzeźbionych, drewnianych herbów poszczególnych rodów, a prawie cała posadzka to zabytkowe płyty nagrobne dowódców, biskupów i innych zasłużonych Estończyków sprzed lat.

Punkty widokowe Kohtuotsa i Patkuli – panorama czerwonych dachów

By najlepiej uchwycić ducha Tallina, wybieramy się na dwa punkty widokowe, na skrajnych stronach wzgórza. Z tarasu platformy Kohtuotsa najlepiej widać kontrast między średniowiecznymi basztami a nowoczesnymi wieżowcami, widocznymi trochę dalej. To idealne miejsce na zdjęcie jak z pocztówki, bo zobaczymy tu wizytówkę Tallina – morze czerwonych, spadzistych dachów, z pikantnym akcentem w postaci ostrych iglic kościołów.

Po drugiej stronie klifu czeka na nas punkt widokowy Patkuli. Stąd zobaczymy zabytkowe mury miejskie, zielone parki dzielnicy Kalamaja oraz port z cumującymi promami. Co ciekawe, do Patkuli prowadzą strome schody, wybudowane przez burmistrza miasta na początku XX wieku. Zaufajmy więc jego ekspertyzie i zmęczmy się chwilę na stopniach – będzie warto.

Funkcję punktu widokowego pełni w Tallinie także wieża telewizyjna (Teletorn). Jej taras znajduje się na wysokości 170 metrów, a najodważniejsi mogą wybrać się na spacer po krawędzi tarasu. To właśnie tej wieży w 1991 roku mieszkańcy Tallina bronili przed radzieckimi wojskami, osłaniając ją własnymi ciałami.

Kościoły Tallina – wieże, które od wieków wyznaczają panoramę miasta

Kościoły w stolicy Estonii są co do zasady surowe i raczej przysadziste. Tutejszy gotyk ma północny sznyt – grube mury i spadziste dachy musiały utrzymać ciężar zimowych opadów. Efektownie prezentują się hełmy wież z miedzianej blachy, pokryte zieloną patyną.

Świątynie wznosili kupcy i miały one zaświadczać o potędze gildii. Gdy jednak do Estonii przybyły idee reformacyjne, w tym krytyka pełnych przepychu wnętrz, fala ikonoklazmu poszła bardzo daleko i kościoły zostały wręcz ogołocone. Widać to od razu, gdy przekroczy się próg zabytków sakralnych. Dodajmy, że Estończycy tradycyjnie wyznawali luteranizm.

Kościół św. Olafa – niegdyś najwyższa budowla świata

Nazwa kościoła pochodzi od imienia norweskiego króla Olafa II Haraldssona, który po śmierci został kanonizowany. W latach 1549-1625 świątynia uchodziła za najwyższy budynek świata, ponieważ jej iglica sięgała 159 metrów. Kościół był więc naturalnym punktem orientacyjnym wspierającym nawigację na morzu, niestety – przyciągał liczne wyładowania atmosferyczne, co skutkowało groźnymi pożarami. Dzisiaj kościół św. Olafa jest sporo niższy, wieża osiąga 124 metry.

Warto zwiedzić jego surowe, późnogotyckie wnętrze ze sklepieniami gwiaździstymi. Na szczyt wieży wespniemy się po 232 krętych, stromych schodach – czego się nie robi dla pięknej panoramy całego Starego Miasta, portu i zatoki… Jako ciekawostkę dodamy, że gdy Estonia znalazła się w ZSRR, wieża kościoła służyła KGB jako punkt obserwacyjny i stacja zagłuszania sygnałów radiowych. Dziś kościół służy baptystom, a jego wieża nadal jest widoczna z każdego miejsca na Starym Mieście.

Kościół św. Ducha – gotyk i drewniany zegar z XVII wieku

To pierwotnie katolicki, dziś luterański kościół, choć chciałoby się powiedzieć raczej – kościółek, najmniejszy spośród średniowiecznych świątyń w mieście. Ufundowano go w 1300 roku jako dwunawową kaplicę dla sąsiedniego przytułku. Początkowo modlili się w nim chorzy pensjonariusze i miejska biedota, z czasem jednak też bogaci kupcy należący do sąsiedniej Wielkiej Gildii (do niej przechodzili członkowie Bractwa Czarnogłowych, gdy się ożenili). Tym samym była to najbardziej egalitarna świątynia miasta.

Fasadę zdobi najstarszy w Tallinie publiczny zegar, misternie wyrzeźbiony w drewnie w XVII wieku. Jego tarcza jest bogato malowana – wprawne oko dojrzy na niej promienie słoneczne i czterech ewangelistów.

Wnętrze kościoła jest bogato zdobione. Zobaczymy ołtarz mistrza znanego wówczas w całej Europie Północnej, Bernta Notkego, renesansową ambonę, a także emporę zdobioną XVII-wiecznymi obrazami ze scenami biblijnymi. Na dzwonie zachował się napis w języku niemieckim, który w tłumaczeniu brzmi – „Dzwonię zarówno dla panien, jak i młodzieńców, dla pań i panów, i nikt nie może mi w tym przeszkodzić”.

Kościół św. Mikołaja i muzeum sztuki sakralnej Niguliste

To świątynia dziś zdesakralizowana na skutek trudnej historii. Kościół św. Mikołaja powstał w XIII wieku z inicjatywy zamożnych kupców z Westfalii. Patronem wybrano Mikołaja, czyli tradycyjnego opiekuna rybaków, kupców i żeglarzy na zdradliwych wodach Morza Bałtyckiego. Budynek w nieufortyfikowanym wówczas mieście pełnił funkcję obronną, z czasem jednak stał się bazyliką.

Setki lat później to właśnie wojna spowodowała ogromne szkody – tragiczne bombardowanie Tallina w marcu 1944 roku wywołało pożar, który strawił znaczną część wnętrza. Długotrwała odbudowa – z komplikacjami w postaci kolejnego pożaru – zakończyła się dopiero w 1984 roku. Całe uratowane wyposażenie wróciło do obiektu, który dziś służy jako muzeum sztuki sakralnej, a także jako sala koncertowa za sprawą swojej doskonałej akustyki.

Największym dziełem sztuki w tych murach, tak drogo okupionych, jest obraz mistrza Notkego przedstawiający taniec śmierci. W poszukiwaniu wartej uwagi panoramy możemy się wybrać także tutaj, i to bez większego wysiłku, gdyż na taras widokowy zabierze nas winda.

Muzea Tallina – od sztuki po historię okupacji

Tallin ma wiele do zaoferowania turystom zafascynowanym przeszłością. Część tutejszych placówek prowadzą zresztą prywatni inwestorzy, nie samorząd. Oprócz instytucji poświęconych historii Estonii i historii miasta czeka na nas szereg mniejszych miejsc w różnych częściach Tallina, na przykład muzeum architektury albo legend. Poniżej wymieniamy jednak te, które najbardziej przekonały naszych turystów.

Muzeum Sztuki KUMU – największa galeria w krajach bałtyckich

To największe muzeum sztuki w krajach bałtyckich, a w 2008 roku KUMU otrzymało prestiżowy tytuł Europejskiego Muzeum Roku. Mieści się w nowoczesnym, przeszklonym budynku, którego sama bryła zdradza rozmiar ekspozycji. Budynek liczy siedem kondygnacji.

To efektowna kolekcja estońskiej sztuki od XVIII wieku do współczesności, osadzona w kontekście historycznym i społecznym. Rocznie odbywa się tu nawet dziesięć wystaw czasowych, a wśród prezentowanych nazwisk znalazł się i Tommy Cash – owszem, ten od „Espresso Macchiato”.

Co ciekawe, teren, który pierwotnie planowano przeznaczyć pod budowę KUMU, nie był w stu procentach własnością miasta. Znajdowała się tam działka ze starym drewnianym domem, którego właściciel kategorycznie nie zgadzał się na sprzedaż. Wobec tego lokalizację trzeba było zmienić.

Muzeum Morskie Lennusadam – okręt podwodny i hangary hydroplanów

Pośród licznych muzeów Tallina warto wymienić Muzeum Morskie Lennusadam, uznawane często za jedno z najlepszych w mieście. Czekają tam na nas interaktywne wystawy, a nawet autentyczny okręt podwodny. Muzeum mieści się w dawnej przystani wodnosamolotów, czyli maszyn zdolnych do startu i lądowania na wodzie.

Punktem wyjścia były ogromne, żelbetowe hangary z początku XX wieku, które pierwotnie służyły flocie morskiej cara Mikołaja II – ich konstrukcja była popisem możliwości żelbetu, z samonośnymi kopułami bez ani jednego filaru. Do tego doszły dwa muzealne okręty, które pozostały w rękach Estonii po wyjściu z ZSRR, a z czasem kolekcja jednostek mocno się rozrosła.

Gwiazdą ekspozycji jest okręt podwodny typu Kalev o imieniu Lembit, który służbę rozpoczął jeszcze przed II wojną światową. Inną ciekawostką jest Suur Tõll, lodołamacz zwodowany w 1913 roku w stoczni w wówczas niemieckim Szczecinie. Na zwiedzających czekają też inne jednostki wyciągnięte na ląd oraz ekspozycje artylerii morskiej, broni podwodnej i min morskich.

Muzeum Okupacji Vabamu – osobiste historie XX wieku

Muzeum Okupacji Vabamu to poprowadzona w znakomity sposób ekspozycja dotycząca II wojny światowej, kiedy Estonia znajdowała się pod okupacją sowiecką, potem nazistowską, by następnie znów znaleźć się w ZSRR, niestety na całe dziesięciolecia. Wielkim walorem wystawy jest jej skupienie na osobistych historiach zwykłych ludzi.

Zamiast o datach i bitwach posłuchamy tu o tym, jak na co dzień Estończycy radzili sobie w trudnych okolicznościach. Trudne i poruszające są odtworzone cele więzienne oraz pokoje przesłuchań KGB. Muzeum nie kończy jednak na okupacji – prowadzi gości ku wolności, ku bezkrwawej Śpiewającej Rewolucji i odzyskaniu niepodległości w 1991 roku.

Pałac i Park Kadriorg – barokowy podarunek Piotra Wielkiego

Pałac i otaczający go Park Kadriorg to rozległy kompleks pałacowo-parkowy, założony na początku XVIII wieku z inicjatywy cara Piotra I Wielkiego. Kadriorg w języku estońskim oznacza Dolinę Katarzyny – chodzi o żonę władcy, cesarzową Katarzynę I, dodajmy dla ścisłości.

Na siedemdziesięciu hektarach zobaczymy precyzyjnie przystrzyżone ogrody francuskie, swobodniejsze ogrody w stylu angielskim, ogród japoński i inne. W zabudowaniach gospodarczych rezydencji i na obrzeżach parku znajdziemy ekspozycje historyczne, kawiarnie i galerie sztuki. Park zachęca do miłych popołudni, zwłaszcza wiosną, gdy następuje eksplozja kolorów. Mieści się tu też Pałac Prezydencki.

Pałac Kadriorg – letnia rezydencja rosyjskich carów

Głównym architektem pałacu był wybitny włoski twórca Nicola Michetti, którego sprowadzono tu specjalnie na życzenie cara. Czerwona fasada z białymi akcentami, bogato zdobiona, zapowiada wytworne wnętrza. Dwukondygnacyjna Sala Główna, o pięknej sztukaterii i z polichromiami, wyłożona białymi płytkami marmurowymi, uchodzi za jedną z najpiękniejszych w Estonii.

Kadriorg służył jako letnia rezydencja dla carów, ich rodzin i gości. W tych luksusowych przestrzeniach nie bawił jednak pomysłodawca, gdyż car Piotr Wielki zmarł przed ukończeniem budowy. Dziś mieści się tu Muzeum Sztuki Kadriorg, filia KUMU. Na zwiedzających czeka osiem tysięcy eksponatów, w tym największa w kraju kolekcja malarstwa zachodnioeuropejskiego i rosyjskiego. Carskiej Rosji już dawno nie ma, ale jej przepych dalej tutaj czuć.

Ogrody i Pole Śpiewu – zielone płuca Tallina

Za parkiem Kadriorg rozciąga się Pole Śpiewu, miejsce ogromnie ważne dla estońskiej tożsamości. To rozległy amfiteatr z potężną muszlą akustyczną. Co pięć lat odbywa się tu Estoński Festiwal Pieśni, tradycja muzyczna zapoczątkowana jeszcze w XIX wieku. Występują zespoły amatorskie, a repertuar sięga od tradycyjnych pieśni ludowych po utwory całkiem współczesne. Analogiczne konkursy odbywają się też na Łotwie i na Litwie, a fenomen jest wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.

Gdy krótka estońska niepodległość została przerwana, festiwal podporządkowano sowieckiemu programowi artystycznemu. W 1988 roku to właśnie tu zaczęła się droga do wolności. Pole Śpiewu stało się sceną dla trudnego koncertu – gromadziły się tu setki tysięcy obywateli, którzy patriotycznym śpiewem na świeżym powietrzu domagali się niepodległości. O tożsamościotwórczej roli Pola Śpiewu świadczy też stojąca na pobliskim wzniesieniu symboliczna wieża z ogniem festiwalowym, który płonie podczas najważniejszych uroczystości państwowych. Na co dzień Pole służy przede wszystkim jako rozległy teren rekreacyjny dla pieszych i rowerzystów.

Kalamaja i Telliskivi – kreatywna twarz Tallina poza murami

Dzielnice Kalamaja i Telliskivi pokazują Tallin spoza murów. Kalamaja przez wieki była osadą zamieszkaną przez rybaków, rzemieślników i robotników związanych z portem. Urokliwe i niezwykle fotogeniczne są tutejsze drewniane domy z lat 20. i 30. XX wieku, pomalowane na pastelowe kolory. Z kolei sąsiednie Telliskivi to dawny kompleks przemysłowy, który przeszedł spektakularną rewitalizację i dziś wygląda zupełnie inaczej.

Te dwa osiedla to dziś centra kultury hipsterskiej i alternatywnej, pełne urokliwych knajpek, teatrów, galerii sztuki i targu Balti Jaama Turg, na którym można i zjeść lokalny street food, i nabyć prace artystów, i kupić nietuzinkowe radzieckie starocie. Każda dostępna przestrzeń jest tu wypełniona street artem i muralami, a jedną z ciekawszych atrakcji jest Fotografiska, czyli estońska filia sztokholmskiej galerii fotografii. Wieczorem to właśnie tu mieszkańcy Tallina przychodzą potańczyć i wypić dobrego drinka.

Okolice Tallina – co zobaczyć blisko stolicy Estonii?

Zwiedzanie Tallina to przede wszystkim spacery i szybko można nabrać przekonania, że to miasto przynajmniej z grubsza się zna i rozumie. Polecamy jednak poświęcić mu więcej czasu. Gdy zaś uznamy, że dość już tego bruku, dość miasta, pora na przestrzeń i przewiew – wskazujemy parę miejsc w pobliżu.

Wodospad Jägala – najszerszy naturalny wodospad Estonii

Wodospad Jägala to najszerszy naturalny wodospad w Estonii, oddalony zaledwie o trzydzieści kilometrów na wschód od Tallina. Rzeka Jägala spada tu z szerokiego progu, tworząc kaskadę o wysokości ośmiu metrów i szerokości niemal pięćdziesięciu.

Podczas wiosennych roztopów wezbrane wody przelewają się z wielkim hukiem przez krawędź. Latem nurt jest spokojniejszy i Estończycy przyjeżdżają tu na kąpiele u podnóża kaskady oraz spacery po płytkiej rzece. Zimą wodospad tworzy imponujące sople i ściany lodu, a między nimi a skałą powstaje tunel, po którym można ostrożnie chodzić.

Wodospad i dworek Keila-Joa – park krajobrazowy z wiszącym mostem

Na rzece Keila czeka na nas inny wodospad, jeden z największych w Estonii, o wysokości 6 metrów. Obok niego w XIX wieku wzniesiono neogotycki zamek Keila-Joa. Pałac, zbudowany dla rosyjskiego hrabiego i generała Aleksandra von Benckendorffa, został niedawno odrestaurowany i służy jako butikowy hotel.

Na turystów czekają urokliwe alejki spacerowe, prowadzące przez gęsty, dziki las. Wzdłuż brzegów przerzucono wiszące mosty, lekko kołyszące się podczas kroków. Ciekawostka – to właśnie tutaj, w zaciszu neogotyckiego zameczku, skomponowano melodię do hymnu Imperium Rosyjskiego „Boże, chroń Cara”.

Skansen Rocca al Mare – estońska wieś pod gołym niebem

Estońskie Muzeum na Wolnym Powietrzu w Rocca al Mare to skansen niebagatelnych rozmiarów. Znajduje się nad brzegiem Morza Bałtyckiego, kilkanaście minut jazdy od ścisłego centrum Tallina. Cofniemy się tu do XVIII i XIX wieku. Na osiemdziesięciu hektarach zgromadzono prawie 80 autentycznych drewnianych budynków, sprowadzonych z całej Estonii.

Oprócz chłopskich zagród zobaczymy też wiatraki, wiejski sklep, szkołę, wreszcie kaplicę. Pracownicy muzeum w tradycyjnych strojach prezentują rzemiosło i codzienne prace gospodarskie, a karczma serwuje proste dania tradycyjne dla Estonii. Muzeum organizuje też obchody różnych świąt w ciągu roku, pokazując chwile radości i zabawy, których w chłopskim życiu było przecież niemało, mimo całego jego trudu.

Atrakcje Tallina odkryjesz podczas wakacji z Rainbow!

Wystarczy spacer plątaniną uliczek Vanalinn, by poczuć echo Gdańska i Malborka, a zarazem znaleźć się zupełnie gdzie indziej – pod gotyckimi szczytami kupieckich kamienic, wśród czerwonych dachów baszt i cebulastych kopuł soboru, z zapachem prażonych migdałów ciągnącym od straganu na rynku.

Tallina najłatwiej zasmakować w towarzystwie sąsiednich stolic – Wilna i Rygi, z którymi dzieli i hanzeatycką przeszłość, i bałtycki charakter. Tę trójkę (a czasem i więcej, bo część tras zahacza o Helsinki czy Sztokholm) poznamy podczas wycieczki objazdowej po Estonii – z pilotem, który zna tutejszą historię równie dobrze, jak miejsca, gdzie po dniu zwiedzania najlepiej zasiąść do lokalnej kuchni.

Największe wrażenie robi tu zresztą nie pojedynczy zabytek, lecz samo zestawienie epok. W jednym mieście średniowieczny mur obronny i surowy gotyk sąsiadują z artystyczną Kalamają, a estońska powściągliwość z kawiarnianą sceną, jakiej nie powstydziłyby się Helsinki. Im dłużej się tu zostaje, tym wyraźniej widać, że jak wiele Tallin ma do zaoferowania.

Na taki wyjazd nie trzeba przy tym czekać miesiącami. Kto lubi decydować się szybko, znajdzie krótkie wypady nad Bałtyk w ofercie Estonia Last Minute – z bliskim terminem wylotu i całym Tallinem do wzięcia w kilka dni.

Sprawdź wakacje w Estonii i daj się namówić na miasto tak bliskie, a mimo to wciąż tajemnicze.