Wenezuela – atrakcje. Co warto zobaczyć w kraju najwyższego wodospadu świata?

W Wenezueli najwyższy wodospad świata spada z takiej wysokości, że po drodze woda rozprasza się we mgłę, którą wiatr rozwiewa nad dżunglą. Już sam ten obraz mógłby wystarczyć za wizytówkę całego kraju. Mógłby, ale o tę rolę konkurują z nim góry starsze niż życie na lądzie, rzeka tak potężna, że jej delta tworzy labirynt setek wysp, i karaibskie plaże, przy których poławiano kiedyś perły dla hiszpańskiej korony.

W tym artykule zebrałam miejsca, które najpełniej tłumaczą fenomen przyciągania podróżników przez Wenezuelę – znajdziesz wśród nich park narodowy, do którego da się wyłącznie dolecieć, oraz wyspy, na których łatwiej dziś o rybitwę niż o drugiego turystę. A to dopiero początek listy...

Ten kraj słynie przede wszystkim z rekordów – Salto Angel to najwyższy wodospad świata, pioruny Catatumbo trafiły do Księgi rekordów Guinnessa, a kolejka linowa w Meridzie wywozi pasażerów wyżej niż jakakolwiek inna na Ziemi. Do tego dochodzi Orinoko – jedna z największych rzek Ameryki Południowej – oraz tepui, góry stołowe liczące około 1,5 miliarda lat, czyli jedne z najstarszych formacji geologicznych na naszej planecie.

Rekordy rekordami, ale Wenezuela to także smaki. Kakao Criollo, uznawane za jedno z najszlachetniejszych na świecie, to zaledwie 3% globalnych zbiorów – a jego największym na świecie producentem jest właśnie Wenezuela. Z trzciny cukrowej powstaje tu rum klasy światowej, a narodowym daniem są arepas, czyli kukurydziane placki wypełniane wszystkim, co akurat podpowiada fantazja kucharza. Kraj słynie również z konkursów piękności (Wenezuelki regularnie sięgają po najważniejsze korony globu), z kultu Simona Bolivara – urodzonego w Caracas wyzwoliciela pół kontynentu – oraz z ropy naftowej, której złoża należą do największych na świecie.

I wreszcie geografia – karaibskie wyspy z białym piaskiem, andyjskie szczyty sięgające blisko 5000 metrów, pustynne wydmy, amazońska dżungla i bezkresne sawanny – idealna opcja dla niezdecydowanych lub po prostu pragnących zobaczyć świat w możliwie szerokim spektrum wcieleń.

Europejski rozdział dziejów Ameryki Południowej zaczyna się właśnie tutaj. Hiszpanie zjawili się na wenezuelskich wybrzeżach wcześniej niż gdziekolwiek indziej na kontynencie i zostawili po sobie miasta, które pamiętają sam początek Nowego Świata. 

Coro to jedno z najstarszych miast kraju i pierwszy wenezuelski zabytek wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wyróżnia je technika budowlana, jakiej próżno szukać w innych koloniach hiszpańskich – domy wznoszono tu z gliny i ziemi, łącząc hiszpańskie wzorce z technikami rdzennych mieszkańców i wpływami z holenderskich Antyli. Kolonialne centrum zachowało się w niemal niezmienionym kształcie od XVI wieku, a wieczorny spacer po Starówce przypomina podróż wehikułem czasu. Warto zwiedzić także sąsiednią La Velę del Coro, objętą tym samym wpisem UNESCO i słynącą z grudniowej Fiesty Szaleńców – święta fantazyjnych masek i muzyki tambores.

Region dorobił się też własnego trunku – to tutaj powstaje Cocuy, destylowany z agawy alkohol podobny w smaku do meksykańskiego mezcalu, nagradzany w najważniejszych światowych konkursach, a wciąż niemal nieznany poza jej granicami. Tuż za miastem zaczynają się ruchome wydmy Parku Narodowego Medanos de Coro – ale o nich za chwilę, bo zasłużyły na osobny rozdział.

Cumaná uchodzi za najstarsze nieprzerwanie zamieszkane miasto założone przez Europejczyków na kontynencie – franciszkanie dotarli tu już w 1515 roku, a za oficjalną datę powstania osady przyjmuje się rok 1521. Nazwa w języku rdzennych Cumanagotów oznaczała połączenie morza i rzeki – i trudno o trafniejszy opis, bo miasto leży u ujścia rzeki Manzanares do Morza Karaibskiego.

Nad Cumaną góruje zamek San Antonio de la Eminencia – XVII-wieczna twierdza wzniesiona dla ochrony przed piratami, z której rozpościera się rozległy widok na miasto i wybrzeże. Hiszpanów przyciągnęły tu ławice pereł wokół pobliskiej wyspy Cubagua, piratów – hiszpańskie galeony, a naukowców, z Alexandrem von Humboldtem na czele, przyroda okolicznych gór. W Cumanie urodził się także Antonio José de Sucre, jeden z bohaterów walk o niepodległość kontynentu. Jak na miasto, które dopiero zaczyna gościć na polskich listach podróżniczych – imponujący życiorys.

Tego miejsca w Ameryce Południowej nikt się nie spodziewa. W górach nieopodal Caracas leży Colonia Tovar – miasteczko założone w 1843 roku przez osadników ze Schwarzwaldu, które do dziś wygląda jak żywcem przeniesione z Alp. Domy z muru pruskiego, spadziste dachy, a w menu lokalnych restauracji truskawki z bitą śmietaną, rzemieślnicze piwa, świeże sery, a nawet swojska kiełbasa. Górski klimat gwarantuje wytchnienie od tropikalnego upału, dlatego Colonia Tovar od lat pozostaje ulubionym celem weekendowych wypadów mieszkańców stolicy. Bawaria pod palmami brzmi jak żart – a jednak istnieje naprawdę. Obiecuję!

Położona w dolinie na wysokości około 900 m n.p.m. stolica Wenezueli słynie z kontrastów nowoczesnych wieżowców sąsiadujących z kolonialnymi kamienicami i eleganckimi dzielnicami z barwnymi barrios rozsypanymi po okolicznych wzgórzach.

To przede wszystkim miasto Simona Bolivara. El Libertador – jak nazywają go Latynosi – tutaj się urodził, a jego szlakiem prowadzi cała trasa – od domu rodzinnego przekształconego w muzeum, przez Plaza Bolivar z kolonialną zabudową, aż po Panteon Narodowy, nazywany „Ołtarzem Ojczyzny”, gdzie bohater spoczywa w otoczeniu najbardziej zasłużonych Wenezuelczyków. Zupełnie inne oblicze stolicy pokazuje barrio San Agustin – kolorowa dzielnica, w której mieszkańcy witają gości muzyką bębnów, a salsę tańczy się po prostu na ulicy. Nad wszystkim czuwa zielony masyw El Ávila, oddzielający stolicę od morza – ulubione miejsce weekendowych wędrówek mieszkańców.

To temat na osobną opowieść – i taka już na naszym blogu istnieje. Zajrzyj do artykułu Caracas – co kryje stolica Wenezueli?, jeśli chcesz poznać miasto bliżej.

Zabytki zabytkami, ale nie ma co ukrywać, że do Wenezueli jedzie się przede wszystkim po doświadczenia związane z naturą. Poniższa lista to esencja tego, co przyrodniczo najlepsze nie tylko w Wenezueli, ale wręcz na całym kontynencie.

Park Narodowy Canaima – wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1994 roku – należy do sześciu największych parków narodowych na Ziemi. To właśnie tutaj Arthur Conan Doyle umiejscowił akcję kultowej powieści „Zaginiony świat”, w której na niedostępnym płaskowyżu przetrwały prehistoryczne stworzenia. Dinozaurów co prawda brak, ale scenografia pozostała nienaruszona – góry stołowe tepui, liczące około 1,5 miliarda lat, należą do najstarszych formacji geologicznych na Ziemi. Indianie Pemon, rdzenni gospodarze tych ziem, nazywają je domami bogów.

Do Canaimy nie prowadzi żadna droga – dotrzesz tu wyłącznie samolotem, lądując na maleńkim pasie pośrodku dżungli, tuż obok laguny Canaima z kaskadami o dźwięcznych imionach Hacha, Wadaima, Golondrina i Ucaima. Rozpościerający się stąd widok – ściana wodospadów, różowawy piasek i sylwetki tepui na horyzoncie – zapada w pamięć na długo przed spotkaniem z największą gwiazdą parku. Więcej o parku przeczytasz w naszym artykule o Parku Narodowym Canaima.

Największa gwiazda jest jedna. Salto Angel spada z krawędzi masywu Auyan-tepui z wysokości 979 metrów – to szesnaście razy więcej niż Niagara i o 151 metrów więcej niż liczy najwyższy budynek świata, Burj Khalifa. Woda pokonuje tak długą drogę, że u podnóża dociera już częściowo rozpylona w wilgotną mgłę. Pemoni nazywają wodospad Kerepakupai Merú, a świat zawdzięcza jego sławę amerykańskiemu pilotowi Jamesowi Angelowi, który w latach 30. XX wieku poszukiwał tu złota – i zamiast kruszcu znalazł nieśmiertelność, bo wodospad oficjalnie zmierzony przez National Geographic Society w 1949 roku nosi dziś jego nazwisko.

Salto Angel ukrywa się w Diabelskim Kanionie, do którego dociera się awionetką lub – dla wytrwałych – rzeczną wyprawą w głąb dżungli. Ta niedostępność to część jego legendy, bo spotkanie z najwyższym wodospadem świata pozostaje dzięki niej kameralnym, niemal osobistym przeżyciem. I szczerze mówiąc, oby tak zostało.

Na południowo-wschodnim krańcu kraju rozciąga się Gran Sabana – rozległy płaskowyż, nad którym górują tepui z najsłynniejszą Roraimą na czele, wyrastającą dokładnie na styku trzech państw – Wenezueli, Brazylii i Gujany. To jeden z najdzikszych regionów kraju, zamieszkany niemal wyłącznie przez Indian Pemon, a przemierzanie go samochodami terenowymi po szutrowych trasach ma w sobie ducha dawnych ekspedycji. Rzeki przecinające sawannę utworzyły tu dziesiątki wodospadów – przy kaskadach Kama i Arapan Meru uskoki skalne tworzą rodzaj naturalnego jacuzzi, w którym można się wykąpać z widokiem na bezkres traw i gór.

Osobliwością regionu jest Jaspisowy Potok – strumień płynący po litej skale o intensywnie czerwonej barwie, wyglądający, jakby ktoś wybrukował koryto rzeki szlachetnym kamieniem. W wioskach Pemonów, takich jak San Francisco de Yuruani, kupisz rękodzieło i spróbujesz lokalnego specjału, o którym więcej za chwilę – uprzedzam tylko, że w roli głównej występują... termity.

Orinoko rozlewa się przed ujściem do Atlantyku w gigantyczną deltę – labirynt kanałów, wysp i namorzynów, po którym porusza się wyłącznie łodzią. To królestwo Indian Warao, których nazwa oznacza „ludzi łodzi”, co ma sens, bo tutejsze dzieci uczą się wiosłować szybciej niż chodzić. Warao mieszkają w palafitos, domach na palach wzniesionych wprost nad wodą, i słyną z rękodzieła – hamaków z włókien palmy moriche, rzeźb z lekkiego drewna balsa i ozdób z kolorowych nasion.

Sama delta to jeden wielki ogród botaniczno-zoologiczny. Nad kanałami przelatują ibisy szkarłatne, tukany i całe stada papug, w wodzie czają się kajmany i piranie, a w koronach drzew hałasują małpy wyjce. Polskiemu czytelnikowi ten krajobraz może wydać się dziwnie znajomy – to właśnie tutaj Arkady Fiedler osadził akcję powieści „Orinoko”, kontynuacji kultowej „Wyspy Robinsona”. Nieopodal, u zbiegu Orinoko i Caroni, czeka jeszcze jedno niecodzienne widowisko – dwie rzeki o zupełnie różnych barwach wody płyną jednym korytem, ale nie mieszają się ze sobą, tworząc wyraźną granicę widoczną gołym okiem.

Na safari jeździ się do Afryki – tak przynajmniej głosi podróżnicza ortodoksja – ale dla Los Llanos nawet najbardziej przekonani do słuszności tej tezy są gotowi zrobić wyjątek. Te bezkresne równiny porośnięte trawą i poprzecinane rzekami to jedno z najlepszych miejsc do obserwacji dzikich zwierząt w Ameryce Gospodarzami są tu llaneros – tutejsi kowboje zajmujący się hodowlą bydła – a ranczo Hato El Cedral zdążyło urosnąć do rangi legendy wśród miłośników przyrody.

Lista lokatorów robi wrażenie – kapibary, anakondy, kajmany, rzadkie krokodyle orinokańskie, mrówkojady, oceloty oraz około 340 gatunków ptaków, na czele z ibisem szkarłatnym. Safari odbywa się tu i jeepem, i łodzią po rozlewiskach, a chętni mogą spróbować sił w łowieniu piranii. Zachód słońca nad sawanną, gdy stada kapibar schodzą do wodopoju, a niebo przecinają klucze szkarłatnych ibisów – to obraz, dla którego warto lecieć przez pół świata.

Istnieje na świecie miejsce, w którym burza właściwie nigdy nie ustaje. Nad ujściem rzeki Catatumbo do jeziora Maracaibo rozgrywa się zjawisko wpisane do Księgi rekordów Guinnessa – wyładowania atmosferyczne o największej gęstości na świecie. Pioruny Catatumbo pojawiają się przez 140-160 nocy w roku, potrafią trwać nieprzerwanie przez dziewięć godzin, a niebo rozświetla wtedy od 16 do 40 błyskawic na minutę. Lud Bari, zamieszkujący te tereny, nazwał to miejsce „Domem Gromu” – a żeglarze przez stulecia wykorzystywali nieustającą łunę jako naturalną latarnię morską.

Spektakl ogląda się z palafitos – obozów na palach pośrodku jeziora – kołysząc się w hamaku i patrząc, jak horyzont eksploduje światłem. Bez grzmotów zresztą, bo burza szaleje zbyt daleko, by ją usłyszeć. To jeden z tych cudów natury, w które trudno uwierzyć, dopóki nie zobaczy się ich na własne oczy. Historię tego fenomenu zgłębiamy w osobnym artykule o błyskawicach Catatumbo.

Karaiby, dżungla, sawanna – a do kompletu jeszcze wysokie góry. Wenezuelskie Andy z najwyższym szczytem kraju, Pico Bolivar, sięgającym blisko 5000 metrów, skupiają się wokół Meridy – uniwersyteckiego miasta o kolonialnym rodowodzie, uchodzącego za jedno z najprzyjemniejszych w kraju. Stąd startuje Mukumbarí – najwyżej położona i jedna z najdłuższych kolejek linowych świata. Trasa liczy 12,5 kilometra i kończy się na szczycie Pico Espejo, na wysokości 4765 m n.p.m. – wagonik zabiera pasażerów z tropików wprost w krainę wiecznego chłodu, a różnica temperatur między stacjami potrafi przekroczyć 20 stopni.

Okolice Meridy to także region Páramo z wysokogórskimi lagunami, sanktuarium kolibrów, gdzie te maleńkie ptaki można karmić z ręki, oraz jedne z najbardziej widokowych tras przejazdowych w kraju. 

W górach nieopodal miasteczka Caripe kryje się jedna z najsłynniejszych jaskiń kontynentu – odkryta dla nauki w 1799 roku przez Alexandra von Humboldta Jaskinia Guacharo. Swoją nazwę zawdzięcza niezwykłym lokatorom. Tłuszczaki (guacharos) to nocne ptaki, które orientują się w ciemnościach za pomocą echolokacji – niczym nietoperze, tyle że przy użyciu serii ostrych, słyszalnych dla człowieka kliknięć. Cały dzień spędzają w jaskini, by o zmroku tysiącami wylecieć na żerowanie.

Zwiedzanie odbywa się wyłącznie z przewodnikiem niosącym lampę – jedyne dozwolone źródło światła – co nadaje spacerowi posmak XIX-wiecznej ekspedycji. Prawdziwy spektakl zaczyna się jednak u wylotu jaskini, gdy zapada zmierzch, a z czeluści wzbija się w niebo chmura tysięcy ptaków. Humboldt byłby zachwycony, że przez ponad dwa stulecia nic się tu nie zmieniło.

Sahara nad Karaibami brzmi jak oksymoron, a jednak istnieje – i to zaledwie kilka kilometrów od kolonialnego Coro. Park Narodowy Medanos de Coro chroni ruchome wydmy sięgające 40 metrów wysokości, usypane na mierzei wrzynającej się w Morze Karaibskie. Piasek nieustannie wędruje z wiatrem, zmieniając kształt krajobrazu z dnia na dzień, między wydmami wyrastają samotne kaktusy, a spacer po grzbietach wydm – z morzem po jednej i pustynią po drugiej stronie – należy do najbardziej niecodziennych doświadczeń w kraju. 

Chroniony od 1974 roku Park Narodowy Morrocoy obejmuje około 30 dziewiczych wysepek zwanych Cayos, rozsianych po turkusowej wodzie u wybrzeży na zachód od Caracas. Namorzyny, rafy koralowe i plaże z białym piaskiem przyciągają zarówno nurków, jak i ornitologów – park słynie z bogactwa ptaków morskich, a przy odrobinie szczęścia zobaczysz tu stada flamingów. Za najpiękniejszą z wysepek uchodzi Cayo Sombrero – skrawek lądu z palmami jak z reklamy, na który dopłyniesz łodzią z wybrzeża. 

Nawet gdyby Wenezuela była tylko archipelagiem, i tak warto tu przyjechać. Karaibska część kraju to odrębny świat z zaraźliwym (i dobrze!) rytmem życia i plażami, których urok i warunki gwarantują pełnię wakacyjnego odpoczynku.

Wyspa Margarita w Wenezueli – po hiszpańsku Isla Margarita – nosi przydomek Perły Karaibów i nie jest to banalna poezja, lecz udokumentowana historia. Już w 1529 roku wyławiano tu około 370 kilogramów pereł miesięcznie, a Hiszpanie ochrzcili tutejsze wybrzeże mianem Costa de las Perlas. Dziś perły wciąż kupisz na lokalnych targach, a listę atrakcji Wyspy Margarita otwierają plaże – kultowa Playa El Agua, ciągnąca się kilometrami wzdłuż palmowego gaju, oraz El Yaque, uchodząca za jedno z najlepszych miejsc do kitesurfingu i windsurfingu na świecie dzięki wiatrowi wiejącemu tu z niemal zegarmistrzowską regularnością.

Margarita to jednak więcej niż leżak i drink z palemką. W Pampatar stoi fort San Carlos de Borromeo, wzniesiony w latach 1664-1684 po tym, jak poprzednią twierdzę spalili Holendrzy – najważniejszy na wyspie punkt obrony przed piratami. W La Asuncion, stolicy wyspy, znajdziesz jedną z najstarszych katedr kraju, a w El Valle del Espíritu Santo – sanktuarium Matki Boskiej z Valle, patronki wschodniej Wenezueli, do którego ciągną pielgrzymi z całego kraju. Miłośnicy przyrody powinni zajrzeć do Parku Narodowego Laguna de la Restinga, gdzie podczas rejsu łodzią suniesz wąskimi kanałami między lasami namorzynowymi. A że cała wyspa objęta jest strefą wolnocłową, Margarita pozostaje też ulubionym kierunkiem zakupowym Wenezuelczyków. Więcej o wyspie przeczytasz w naszym artykule o Margaricie.

Tu robi się literacko – i to po polsku. To właśnie na wyspie Coche Arkady Fiedler osadził akcję „Wyspy Robinsona”, powieści, na której wychowały się pokolenia polskich czytelników. Co ciekawe, inspiracja była jak najbardziej realna – na Coche odkryto niegdyś łódź z wyrytym napisem „JOHN BOBER POLONUS” i datą 1726, a wzmianki o zagadkowym znalezisku zachowały się w dokumentach z pobliskiej Cumany. Pochodzenia napisu nigdy nie wyjaśniono. Dziś wyspa kusi szerokimi plażami, różowym jeziorem i znakomitymi warunkami do uprawiania sportów wodnych, a przy tym słynie z absolutnego spokoju i sielskiej atmosfery – z Margarity dopłyniesz tu w około 20 minut.

Sąsiednia Cubagua to dawna mekka poławiaczy pereł – to wokół niej Hiszpanie założyli Nueva Cádiz, jedno z pierwszych europejskich miast półkuli, które perłowa gorączka wyniosła na szczyt, a katastrofy naturalne starły z powierzchni ziemi. Dziś wyspa słynie ze znakomicie zachowanej rafy koralowej, a snorkeling w jej wodach to obowiązkowy punkt każdego rejsu.

Około 160 kilometrów na północ od stałego lądu leży miejsce regularnie wymieniane wśród najbardziej rajskich wysp świata. Los Roques to w sumie kilkaset wysp, wysepek i raf – w tym około 50 koralowych wysp z białym piaskiem – rozsianych po turkusowym morzu i chronionych od 1972 roku jako największy park morski na Morzu Karaibskim. Tutejsze wody skrywają jedną z najlepiej zachowanych raf koralowych świata – żyje w nich przeszło 280 gatunków egzotycznych ryb i 60 gatunków koralowców, a nad lagunami można wypatrzyć ponad 90 gatunków ptaków.

Zabudowa ogranicza się właściwie do jednej wioski na wyspie Gran Roque – resztę tworzą bezludne łachy piasku, laguny jak z pocztówek i cisza przerywana krzykiem rybitw. Snorkeling, nurkowanie, żeglowanie albo zwyczajne nicnierobienie na plaży bez śladu ludzkiej stopy – Los Roques to Karaiby w najczystszej, rajskiej postaci.

Powyższa lista to czołówka atrakcji turystycznych, ale mapa kraju kryje znacznie więcej miejsc, które warto odwiedzić. Portowe Puerto Cabello przez stulecia broniło hiszpańskich galeonów przed piratami – dziś zwiedzisz tu fortecę Fortin Solano z rozległym widokiem na okolicę oraz Fortin San Felipe, jedyną twierdzę Wenezueli, której nigdy nie zdobyto siłą, a na pamiątkowe zdjęcie zaprasza Calle de los Lanceros, uchodząca za jedną z najpiękniejszych uliczek kraju. Miłośników morskich krajobrazów ucieszy Park Narodowy Mochima – labirynt zatok i wysepek, po którym pływa się łodzią, wypatrując delfinów w ich naturalnym środowisku.

Na wybrzeżu stanu Aragua rozciąga się Park Narodowy Henri Pittier – najstarszy park narodowy Wenezueli, zachwycający bogactwem fauny i flory – od setek gatunków ptaków po dzikie plaże dostępne wyłącznie od strony morza. U jego stóp leżą kolonialne Choroni i rybackie Puerto Colombia, a nieopodal – wioska Chuao, kolebka wenezuelskiej kultury kakaowej, gdzie ziarna wciąż suszy się na placu przed kościołem, dokładnie tak jak przed wiekami. Warto poznać także San Francisco de Yare, słynące z Diablos Danzantes – tańczących diabłów w demonicznych maskach, których rytuał trafił na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. A gdyby po tych wszystkich wrażeniach przydał się reset, naturalne źródła siarkowe Aguas de Moises odgrywają rolę SPA w najbardziej naturalny wydaniu.

Wybierając się na wakacje do Wenezueli, zostaw w planach miejsce na przygody – ten kraj się ogląda, owszem, ale przede wszystkim się go doświadcza. Poniższe przeżycia to jego esencja, i piszę to z pełną odpowiedzialnością!

Najwyższy na świecie wodospad Salto Angel najpełniej pokazuje swoją skalę z powietrza. Awionetka wlatuje w Diabelski Kanion, mijając ściany Auyan-tepui, a potem zza chmur wyłania się ona – biała wstęga wody spadająca przez blisko kilometr. Widok tepui przebijających morze chmur w porannym słońcu bywa wart całej podróży do Wenezueli, choć uczciwie trzeba dodać, że spektakl zależy od pogody – wodospad lubi kryć się w chmurach i czasem każe na siebie czekać. Tym większa jest radość, gdy się odsłoni.

Curiara – tradycyjna, wąska łódź Indian Pemon – to jedyny słuszny środek transportu po lagunie Canaima. Rejs wzdłuż ściany wodospadów kończy się przygodą, na którą decydują się odważni – pieszym przejściem pod kurtyną spadającej wody, korytarzem między skałą a huczącą ścianą żywiołu. Lokalni przewodnicy prowadzą tędy turystów od lat i mają jedną, zaskakująco prozaiczną radę – koniecznie w bawełnianych skarpetkach, bo tylko one trzymają się śliskich kamieni. Ten dźwięk, ten chłód wodnego pyłu i to lekkie przyspieszenie tętna zostają w człowieku na zawsze.

Można zwiedzić deltę Orinoko w kilka godzin. Można też zrobić to porządnie – zostając na noc w drewnianym lodge'u na palach, zbudowanym w miejscu, do którego cywilizacja jeszcze nie dotarła. Zamiast miejskiego szumu kołysanką staje się chór małp wyjców, nawoływania papug i subtelny gwizd tukana, a nocne niebo nad deltą skrzy się od porażającej wręcz liczby gwiazd. Do tego rejs czółnem o świcie, gdy dżungla dopiero budzi się do życia, i łowienie piranii pod okiem przewodnika. Jedna taka noc uczy o dżungli więcej niż dziesięć filmów przyrodniczych.

Kulinarna wizytówka kraju ma kolor ciemnej czekolady. Kakao Criollo – zaledwie 3% światowych zbiorów – pozbawione jest goryczy, a jego smak łączy nuty karmelu, orzechów, wanilii i tytoniu. Wizyta na plantacji z degustacją czekolady to obowiązkowy punkt programu, podobnie jak odwiedziny w destylarni rumu, gdzie wykwalifikowani mistrzowie zdradzają tajniki leżakowania trunku uznawanego za jeden z najlepszych na świecie. Na co dzień królują za to arepas – kukurydziane placki z nadzieniem, które Wenezuelczycy jedzą od śniadania po kolację – oraz kokada, gęsty napój z miąższu kokosa, najlepszy prosto z nadmorskiego straganu.

A dla poszukiwaczy mocnych wrażeń zostawiłam specjał z Gran Sabany – ostry sos z termitów, tradycyjny przysmak Indian Pemon. Brzmi jak wyzwanie, smakuje jak pikantna, dymna przyprawa. Odważysz się?

John Bober, bohater „Wyspy Robinsona”, trafił do Wenezueli za sprawą sztormu i rozbitego okrętu – i został w niej, wbrew własnym planom, na długie lata. Dziś ten kraj wita przybyszów o wiele łagodniej, ale wrażeń dostarcza dokładnie tyle samo – wystarczy zaplanować podróż, by przeżyć przygodę, o jakiej pisał Fiedler.

Nasze wycieczki objazdowe po Wenezueli prowadzą przez wszystkie opisane wyżej światy – od Parku Narodowego Canaima i noclegu w dżungli u Indian Warao, przez safari na dzikich równinach Los Llanos i pioruny Catatumbo, po kolonialne Coro i smaki rumu, kawy oraz czekolady. Nad wszystkim czuwają polscy piloci i sprawdzeni lokalni przewodnicy – oprowadzą Cię po najpiękniejszych zakątkach kraju, który znają od podszewki. Wybrane objazdy można przedłużyć o pobyt w hotelu All Inclusive np. na Margaricie – po tygodniu przygód karaibska plaża wydaje się jeszcze bardziej rajska (o ile to w ogóle możliwe!).

Zarezerwuj wakacje w Wenezueli z Rainbow i przekonaj się, jak wygląda Ameryka Południowa w swojej najbardziej spektakularnej odsłonie!