London Eye – historia powstania i ciekawostki o najlepszym punkcie widokowym Londynu

London Eye – informacje podstawowe

W Londynie nie brakuje ikonicznych atrakcji, niemniej tylko jedna od lat pozwala zobaczyć pełną panoramę miasta. London Eye (po polsku: londyńskie oko), znane również jako Koło Milenijne, to gigantyczny diabelski młyn stojący tuż u brzegu Tamizy. Otwarty 25 lat temu, dziś przyciąga miliony turystów rocznie. I nic w tym dziwnego – niełatwo bowiem znaleźć lepsze miejsce do podziwiania takich ikon Londynu jak Big Ben czy Opactwo Westminsterskie.

London Eye – co to w ogóle jest?

London Eye, dziś jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli zarówno stolicy Anglii, jak i całej Wielkiej Brytanii, to ogromne koło z przeszklonymi kapsułami widokowymi, zawieszonymi na zewnętrznej krawędzi obręczy. Konstrukcja stoi na południowym brzegu Tamizy, naprzeciwko Pałacu Westminsterskiego, w samym sercu turystycznego Londynu. Będąc na szczycie, przy dobrej pogodzie, można cieszyć się widocznością nawet do 40 kilometrów w każdą stronę. Pozwala to na zobaczenie nie tylko pełnej panoramy miasta, ale także nieco dalej położonych wzgórz hrabstwa Surrey.

Jaka jest wysokość London Eye? Ile ma metrów?

Najwyższy punkt London Eye sięga 135 metrów – wysokość porównywalną z 45-piętrowym wieżowcem. To wystarczająco wysoko, żeby zobaczyć panoramę całego centrum Londynu, a jednocześnie na tyle nisko, żeby rozpoznawać poszczególne budynki, mosty i parki. Jeśli planujecie wybrać się na przejażdżkę pierwszy raz, przygotujcie się, że na szczycie serce na pewno zabije Wam trochę szybciej.

Ile osób mieści się w kapsule London Eye?

London Eye dysponuje 32 kapsułami. W każdej mieści się do 25 pasażerów, co przy pełnym obłożeniu daje nawet 800 osób na kole jednocześnie. Kapsuły są na tyle przestronne – każda ma 26 m² powierzchni podłogi – że pasażerowie mogą swobodnie się po nich poruszać, podchodzić do szyb z różnych stron i podziwiać panoramę bez tłoczenia się.

Ile trwa przejażdżka London Eye?

Pełny obrót koła trwa około 30 minut, przy czym porusza się ono z prędkością zaledwie 26 centymetrów na sekundę (ok. 0,9 km/h lub 0,6 mili na godzinę) – tak wolno, że pasażerowie wsiadają i wysiadają bez zatrzymywania koła. To wystarczająco dużo czasu, żeby spokojnie obejść całą kapsułę, zlokalizować najważniejsze punkty na panoramie miasta i zrobić zdjęcia z każdej strony. Ruch jest na tyle płynny i powolny, że wielu odwiedzających zapomina, że w ogóle się poruszają.

Czy to największy diabelski młyn na świecie?

W dniu otwarcia w 2000 roku London Eye było najwyższym diabelskim młynem na świecie. Tytuł ten utrzymało przez sześć lat, dopóki nie przebił go Star of Nanchang w Chinach (160 metrów). W 2008 roku na pierwszym miejscu znalazł się Singapore Flyer (165 metrów), który sześć lat później zastąpił na tej pozycji High Roller w Las Vegas (167,6 metra). Obecnie, od 2021 roku, najwyższym diabelskim młynem na świecie jest Ain Dubai w ZEA (250 m). London Eye wciąż jednak znajduje się w czołowej piątce tego rankingu, jednocześnie pozostając najstarszym młynem wspornikowym oraz największym diabelskim młynem w Europie.

Historia London Eye

Każdy wielki symbol miasta ma swoje początki, a w przypadku London Eye droga od pomysłu do realizacji była pełna zwrotów akcji, finansowego ryzyka i ogromnej inżynieryjnej determinacji. Zanim koło na stałe wpisało się w panoramę Londynu, jego twórcy musieli pokonać wiele przeszkód – od biurokracji i oporu społecznego po bezlitosne prawa fizyki.

Dlaczego Koło Milenijne w Londynie w ogóle powstało?

Wszystko zaczęło się w 1993 roku, kiedy to z myślą o zbliżającym się wielkimi krokami roku 2000, gazeta The Sunday Times oraz Architecture Foundation ogłosiły otwarty konkurs architektoniczny. Jego celem było wyłonienie nowej, monumentalnej budowli, która uświetniłaby obchody nowego tysiąclecia w stolicy Wielkiej Brytanii. Konkurs ostatecznie nie wyłonił żadnego oficjalnego zwycięzcy, a organizatorzy zrezygnowali z dalszych działań.

I tu historia mogłaby się zakończyć, gdyby nie dwójka młodych architektów biorących udział w konkursie – David Marks i Julia Barfield. Mimo braku rozstrzygnięcia, nie dali się zniechęcić. Wierzyli w swój projekt potężnego koła widokowego nad Tamizą i postanowili zrealizować go na własną rękę. Ich zaangażowanie zaowocowało zdobyciem wsparcia mediów – dzięki gazecie Evening Standard i zorganizowanej przez nią kampanii „Back the Wheel”, twórcy zdobyli poparcie opinii publicznej.

Pomogły im w tym również ówczesne plany polityczne. Koncepcja London Eye wpasowywała się w wizję tzw. Cool Britannia – przedstawiającą Wielką Brytanię jako kraj nowoczesny, otwarty na innowacje i optymistycznie patrzący w przyszłość. Realizacja projektu zyskała więc również przychylność rządu ówczesnego premiera, Tony'ego Blaira. W efekcie Koło Milenijne stało się symbolem nowej epoki.

Co ważne, początkowo plan zakładał, że koło będzie jedynie tymczasową konstrukcją – po pięciu latach miało zniknąć z panoramy miasta. Jednakże jego popularność przerosła najśmielsze oczekiwania: tylko w pierwszym półroczu odwiedziły je ponad dwa miliony osób. Wraz z utrzymującą się dobrą passą i zainteresowaniem turystów London Eye zapisało się na stałe w ofercie atrakcji miasta.

Kto zaprojektował London Eye?

Za powstanie London Eye odpowiadają wspomniani wcześniej David Marks (1952–2017) oraz Julia Barfield (ur. 1952) – małżeństwo architektów i współzałożycieli pracowni Marks Barfield Architects, działającej od 1989 roku. Obydwoje studiowali w prestiżowej Architectural Association School of Architecture w Londynie w latach 70. Jest to miejsce, które od dekad słynie z odważnego myślenia o mieście i projektowania architektury z rozmachem. To ważny kontekst, bo London Eye od samego początku nie miało być po prostu „kolejną atrakcją”. Twórcy chcieli zrobić z niego nowy symbol Londynu – znak jego współczesności, energii i ambicji na przełomie tysiącleci.

Można się jednak zastanawiać, jak w ogóle udało się doprowadzić do realizacji tak ambitnego projektu. Marks i Barfield nie byli gigantami branży. Nie mieli nieograniczonego budżetu ani łatwej ścieżki finansowania. Zamiast czekać na decyzje różnych komisji i liczyć na przychylność instytucji, postawili na podejście przedsiębiorcze i ryzykowne: zastawili własny dom, by pokryć pierwsze koszty i móc realnie ruszyć z pracami. Sami zajęli się również kolejnymi krokami – znaleźli lokalizację oraz pozyskali wsparcie finansowe, dzięki czemu projekt w ogóle miał szansę zaistnieć poza szkicownikiem. Kluczowym punktem okazało się zaangażowanie linii British Airways, które zostały głównym sponsorem.

Ostateczna wersja London Eye nie była jednak efektem jednego genialnego szkicu, tylko długiego procesu projektowego i inżynierskiego dopieszczania detali. W zespole pracowała m.in. Jane Wernick z Ove Arup & Partners, odpowiadająca za dopracowanie konstrukcji. Zanim finalnie zdecydowano o kształcie, proporcjach i rozwiązaniach technicznych, Wernick współtworzyła około 100 wariacji projektu, które testowano, analizowano i poprawiano.

Sukces zaowocował uznaniem na najwyższym szczeblu. W 2000 roku David Marks otrzymał tytuł Członka Orderu Imperium Brytyjskiego (MBE), a w 2003 roku zespół uhonorowano nagrodą Queen’s Award for Enterprise Innovation.

Jak przebiegała budowa London Eye?

Budowa London Eye była przedsięwzięciem, które robiło ogromne wrażenie rozmachem i logistyką. Wraz ze zdobyciem finansowania oraz wsparcia ze strony rządu realizację projektu obserwowało już nie tylko brytyjskie społeczeństwo, ale też cały świat. Cały proces ruszył w 1998 roku, trwał szesnaście miesięcy i zakończył się w 2000 roku.

W projekt zaangażowane były firmy z sześciu europejskich krajów: Wielkiej Brytanii, Czech, Francji, Holandii, Niemiec oraz Włoch. Każdy z nich miał udział w tworzeniu kolejnych elementów konstrukcji, które następnie trzeba było dostarczyć do centrum Londynu. Tu jednak pojawił się problem – każda forma transportu lądowego prowadziłaby do czasowego sparaliżowania miasta. Na szczęście Tamiza przez stulecia była najważniejszą trasą komunikacyjną Londynu. Wiele fragmentów koła przetransportowano więc barkami po rzece.

Najważniejszy etap rozpoczął się jednak wtedy, gdy wszystkie elementy zaczęto składać na miejscu w jedną całość. London Eye nie było montowane od razu w pionie – wręcz przeciwnie. Początkowo elementy koła składano w pozycji poziomej, na pływających przy brzegu platformach, by dopiero później podnieść je do pionu. To rozwiązanie było bezpieczniejsze i łatwiejsze do technicznego zabezpieczenia, choć w praktyce wymagało idealnej koordynacji.

Dzień podnoszenia London Eye okazał się jednym z najbardziej dramatycznych punktów całego projektu. Pierwszą próbę podjęto 9–10 września 1999 roku – zakończyła się niepowodzeniem, co przy takiej inwestycji wywołało spore zamieszanie. Na szczęście druga próba doszła do skutku miesiąc później, 10 października 1999 roku. Wielkie koło podniesiono z użyciem systemu strand jack (dźwigników splotowych). Cały proces trwał około 10 dni – obręcz London Eye wznoszono powoli, centymetr po centymetrze, aż osiągnęło docelową pozycję. Gdy konstrukcja stanęła na właściwym miejscu, w ciągu 8 dni zamontowano 32 kapsuły.

Koszty całego projektu przekroczyły 175 milionów funtów, co dobitnie świadczyło o randze tego przedsięwzięcia dla Wielkiej Brytanii u progu nowego milenium.

Od sprzeciwu do miłości – reakcje mieszkańców Londynu

Dziś trudno w to uwierzyć, ale mimo wsparcia rządu London Eye przez długi czas wcale nie było projektem powszechnie uwielbianym. Wręcz przeciwnie – jego zapowiedź wywołała silny sprzeciw londyńskiego establishmentu, zwłaszcza wśród obrońców tradycyjnej panoramy miasta. Ówczesny przewodniczący Fine Arts Commission miał ogłosić, że koło powstanie „po jego trupie” („over his dead body”), co szybko stało się jednym z najczęściej cytowanych komentarzy wokół projektu. London Eye określano jako zbyt nowoczesne, zbyt odważne i zbyt nachalne wizualnie jak na historyczne serce stolicy.

Uwagi zgłaszali również wpływowi krytycy architektury. Simon Jenkins argumentował, że koło powinno zostać umiejscowione w Battersea Gardens, a nie przy South Bank, gdzie według niego nie współgrało z bezpośrednim sąsiedztwem historycznego Westminsteru. W oczach krytyków London Eye jawiło się jako radykalny eksperyment z pogranicza prowokacji – uznawali, że koło zdominuje panoramę miasta i zaburzy jej równowagę wizualną. W efekcie jedynym realnym rozwiązaniem okazało się uzyskanie pozwolenia na konstrukcję tymczasową, obowiązującego przez pięć lat. Był to sprytny sposób zarówno na ominięcie długiego i niepewnego procesu administracyjnego, jak i jednoczesne zbadanie opinii społecznej oraz wpływu nowej atrakcji na turystykę.

Ironią losu jest fakt, że właśnie ta „tymczasowość” pomogła London Eye zaistnieć – i to z ogromnym sukcesem. Już w pierwszym półroczu sprzedano ponad 2 miliony biletów. Po tak gigantycznym sukcesie, w grudniu 2001 roku złożono wniosek o nadanie kołu statusu stałej konstrukcji. Tym razem opinia publiczna była już zdecydowanie na „tak”.

Kilka lat później sceptycyzm niemal całkowicie zniknął. W rządowym badaniu z 2006 roku London Eye zostało uznane za ikonę nowoczesnej Anglii. Okrzyknięto je jako symbol kraju, który połączył historyczne dziedzictwo z odważną współczesnością. Wizerunek koła zaczął pojawiać się w najbardziej prestiżowych kontekstach – na brytyjskich paszportach, w projektach wnętrz londyńskiego metra, a także podczas ceremonii zamknięcia Igrzysk Olimpijskich w Londynie w 2012 roku.

Najlepiej tę przemianę podsumował wybitny architekt Richard Rogers, który stwierdził: „The Eye has done for London what the Eiffel Tower did for Paris” („Koło Milenijne zrobiło to dla Londynu, co Wieża Eiffla zrobiła dla Paryża”). Z upływem czasu zarówno brytyjskie społeczeństwo, jak i turyści z całego świata po prostu się w nim zakochali.

London Eye – poznaj tajniki jego konstrukcji i możliwości techniczne

London Eye to nie tylko świetny punkt widokowy, ale przede wszystkim inżynieryjny majstersztyk. Kształt i działanie tego obiektu to wynik zastosowania zaawansowanych rozwiązań technologicznych, które musiały sprostać zarówno prawom fizyki, jak i rygorystycznym wymogom bezpieczeństwa, zachowując przy tym najwyższy komfort dla pasażerów.

Kapsuły

Z punktu widzenia turystów najważniejszym elementem London Eye są kapsuły widokowe. Futurystyczne, przeszklone „bańki” pozwalają na podziwianie całej panoramy miasta. Całe koło posiada 32 kapsuły, co symbolicznie nawiązuje do liczby dzielnic Londynu. Jednakże kapsuły ponumerowano od 1 do 33, z pominięciem numeru 13 ze względu na przesądy.

Choć kapsuły wydają się lekkie, w rzeczywistości każda z nich waży 10 ton, mierzy 8 metrów długości i oferuje 26 m² powierzchni. Dzięki dobremu zaprojektowaniu są w stanie oprzeć się silnym wiatrom hulającym na wysokości ponad 100 metrów. Co odróżnia London Eye od klasycznego diabelskiego młyna? Unikatowy sposób mocowania. Zamiast zwisać wewnątrz konstrukcji, kapsuły zostały zamontowane na zewnętrznej krawędzi obręczy. Dzięki temu żadne liny nie zasłaniają widoku 360°.

Ogromną rolę w tym doświadczeniu pełni również materiał użyty do przeszklenia. Wenecka firma Poma wyprodukowała podwójnie zakrzywione szkło laminowane jakości optycznej, dzięki któremu udało się zminimalizować zniekształcenia obrazu i refleksy słoneczne. Sprawia to, że niezależnie od pogody czy pory dnia panorama Londynu wciąż wydaje się tak samo żywa i naturalna. Z kolei mechaniczny system stabilizacji dba o to, by kabina była zawsze idealnie wypoziomowana, dzięki czemu ruch jest płynny i wręcz niezauważalny.

Konstrukcja wspornikowa

To właśnie konstrukcja sprawia, że London Eye od początku budziło tak duże emocje – nie tylko wśród turystów, ale też w świecie inżynierii. Do dziś pozostaje największym wspornikowym (cantilevered) diabelskim młynem na świecie, a to oznacza, że w przeciwieństwie do klasycznych kół obserwacyjnych nie jest podparte symetrycznie z obu stron. Cała ogromna struktura opiera się wyłącznie na jednej stronie, na stalowej ramie w kształcie litery A, nachylonej pod kątem około 65 stopni od poziomu. To właśnie dlatego koło wygląda, jakby swobodnie unosiło się nad Tamizą.

Kluczowym elementem całej budowli jest wrzeciono (spindle), które przenosi ciężar całego koła – około 1600 ton własnej masy – oraz dodatkowe obciążenia generowane przez wiatr i ruch kapsuł. W utrzymaniu równowagi pomaga system 64 stalowych, napiętych kabli, łączących obrzeże koła z centralną piastą. Działają one podobnie jak szprychy w rowerze, równomiernie rozprowadzając siły i stabilizując całą strukturę.

Mniej widoczne dla oka, ale absolutnie kluczowe dla bezpieczeństwa, są rozwiązania odpowiedzialne za tłumienie drgań. W konstrukcji zastosowano 64 tłumiki masowe, precyzyjnie dostrojone do naturalnej częstotliwości obrzeża koła. Ich zadaniem jest ograniczanie wahań wywoływanych przez wiatr. Dzięki temu nawet podczas silniejszych podmuchów konstrukcja zachowuje stabilność.

Iluminacje

Aby uatrakcyjnić wygląd koła po zmroku, w 2006 roku zainstalowano na nim nowoczesny system oświetlenia LED, pozwalający na cyfrową kontrolę barw. London Eye często reaguje światłem na to, co dzieje się na świecie i w Wielkiej Brytanii:

• Podczas Diamentowego Jubileuszu Królowej Elżbiety II w 2012 roku koło rozbłysło barwami czerwieni, bieli i błękitu. Wówczas jedną z kapsuł nazwano symbolicznie Kapsułą Koronacyjną („Coronation Capsule”). Kolejnej kabinie przyznano taki tytuł w 2023 roku, przy okazji koronacji Króla Karola III. Wówczas umieszczono tam repliki Klejnotów Koronnych wraz z kulą królewską i berłem. Również ślub Księcia Williama i Catherine Middleton znalazł swoje odzwierciedlenie w specjalnej oprawie świetlnej.

• Z okazji Igrzysk Olimpijski w Londynie w 2012 roku Amelia Hempleman-Adams, brytyjska polarniczka, podróżniczka i jedna z najmłodszych osób w historii, które dotarły na biegun północny, stanęła na szczycie kapsuły, 135 metrów nad miastem, trzymając olimpijski znicz. Ten obraz obiegł światowe media i na trwałe zapisał się w pamięci londyńczyków.

• Od lat London Eye stanowi centralny punkt obchodów Sylwestra. Wówczas z jego konstrukcji wystrzeliwanych jest ponad 12 tysięcy fajerwerków. Jest to obecnie wciąż jeden z najbardziej widowiskowych spektakli pirotechnicznych w Europie, z coroczną transmisją na żywo do milionów widzów na całym świecie.

• Iluminacje London Eye wykorzystywane są też w formie przekazu społecznego i kulturowego. W trakcie Miesiąca Dumy koło podświetlane jest w kolorach tęczy, w pandemii rozbłysło zaś błękitem jako symbol wsparcia dla NHS (brytyjska narodowa służba zdrowia). Nie zabrakło miejsca na uczczenie islamskiego święta Eid al-Fit, kiedy to na obręczy pojawia się motyw półksiężyca. London Eye włączało się również w kampanie społeczne, takie jak „Show Racism the Red Card”, stając się symbolem sprzeciwu wobec różnych form dyskryminacji.

London Eye – ciekawostki, których się nie spodziewasz

Choć London Eye jest jedną z najlepiej znanych atrakcji Londynu, kryje w sobie znacznie więcej, niż widać na pierwszy rzut oka. Oto kilka ciekawostek, które pokazują London Eye z mniej oczywistej strony.

• Symbol romansu w Londynie. London Eye od lat uchodzi za absolutnego faworyta wśród miejsc na zaręczyny. Do 2025 roku odbyło się tu ponad 6 000 oświadczyn, co czyni koło jednym z najpopularniejszych miejsc na zaręczyny w Europie.

• Prywatna kapsuła i scenariusz jak z komedii romantycznej. Na miejscu działa lokalna firma specjalizująca się w kompleksowej organizacji oświadczyn. W ich skład może wchodzić prywatna kapsuła udekorowana kwiatami, płatkami róż i świecami LED, dyskretnie ukryci muzycy udający turystów, którzy w odpowiednim momencie zaczynają śpiewać wybraną piosenkę, a nawet flash mob z uczestnikami w koszulkach z napisem „Will You Marry Me?”. Całości często dopełnia profesjonalny fotograf, kieliszki szampana oraz… dodatkowy obrót koła, by przedłużyć ten moment o kilka(dziesiąt) bezcennych minut.

• Idealne miejsce na nowoczesny ślub. London Eye nie kończy swojej romantycznej roli na zaręczynach. Do tej pory ponad 500 par powiedziało sobie „tak” w kapsułach, organizując kameralne ceremonie ślubne wysoko nad miastem. Dla wielu nowożeńców to sposób na połączenie symboliki ukochanego miasta, intymności i niezapomnianej scenerii – bo niewiele jest miejsc, w których przysięgę składa się 135 metrów nad ziemią, z widokiem na Pałac Westminsterski i Big Bena.

• Podniesienie Tower Bridge. W pewnym momencie budowy London Eye konieczne było podniesienie Tower Bridge, by umożliwić przepływ barek z większymi elementami koła. Choć dziś może to brzmieć absurdalnie, wówczas wzbudziło duże zainteresowanie społeczeństwa.

• Nowy sponsor, nowa nazwa. London Eye nie zawsze nazywano po prostu Millenium Wheel, czyli kołem milenijnym. Choć pełna nazwa rzadko jest używana, to jej część zmieniała się w zależności od aktualnego sponsora. W efekcie atrakcja funkcjonowała między innymi jako British Airways London Eye (na cześć pierwszego sponsora), a następnie EDF Energy London Eye, Merlin Entertainments London Eye czy Coca-Cola London Eye.

• Niemal nigdy nie przestaje się obracać. Prędkość obrotowa jest tak mała, że pasażerowie wsiadają w biegu. Koło jest zatrzymywane wyłącznie po to, by umożliwić bezpieczne wejście na pokład osobom na wózkach inwalidzkich lub starszym.

Czy warto? Oczywiście! London Eye to widok na Londyn, którego nie zapomnisz

Wybierając się do Londynu, znajdziemy w nim zarówno miejsca, które po prostu odhaczymy na liście, jak i takie, które zapiszą nam się w pamięci na długo. London Eye zdecydowanie wpisuje się w tę drugą kategorię. Trzydziestominutowy obrót w przeszklonej kapsule pozwala objąć wzrokiem panoramę całego miasta – monumentalny Big Ben, elegancki Pałac Buckingham, gmach Westminsteru czy zielony St. James's Park to tylko kilka z atrakcji, które można podziwiać w trakcie przejażdżki. W słoneczne dni zobaczymy też Tower Bridge czy kopułę Katedry św. Pawła.

Wieczorową porą, gdy miasto rozświetlają tysiące świateł, London Eye oferuje zupełnie inną perspektywę – Londyn wygląda wówczas z góry jak niebo pełne gwiazd, dostarczając zupełnie innych emocji niż za dnia.

Choć bilety kosztują od kilkudziesięciu funtów wzwyż (a opcje fast track i prywatne kapsuły są jeszcze droższe), dla wielu turystów i miejscowych jest to wydatek, który zdecydowanie warto uwzględnić w swoim budżecie. Płaci się w końcu za jedne z najlepszych widoków z lotu ptaka w Europie.

London Eye i wiele najpopularniejszych atrakcji Londynu zobaczysz z Rainbow!

Koło, które miało stać pięć lat, a zostało na stałe. Konstrukcja, którą budowały firmy z sześciu krajów, transportowano barkami po Tamizie i podnoszono centymetr po centymetrze z pozycji poziomej. Miejsce ponad 6000 oświadczyn, sylwestrowych fajerwerków i jednego z najbardziej rozpoznawalnych widoków w Europie. London Eye to nie tylko punkt widokowy – to kawałek historii, inżynierii i współczesnej tożsamości Londynu.

Samo koło to jednak dopiero początek. Londyn to miasto, w którym jeden dzień nie wystarczy – od Westminsteru i Tower of London, przez Camden i Notting Hill, po okolice Tamizy, które wieczorem wyglądają zupełnie inaczej niż za dnia. Wycieczki do Londynu z Rainbow pozwalają zobaczyć to wszystko bez stresu i godzin spędzonych na planowaniu, z przewodnikiem, który pokaże miasto zarówno od strony wielkich ikon, jak i mniej oczywistych zakątków. A jeśli Londyn to dla Ciebie punkt wyjścia do odkrywania reszty kraju – zamków Walii, szkockich Highlands, uniwersyteckich miast czy wybrzeża Kornwalii – sprawdź nasze wycieczki objazdowe po Wielkiej Brytanii.

Pełną ofertę wyjazdów do Wielkiej Brytanii znajdziesz na stronie Rainbow. Zarezerwuj miejsce i przekonaj się, że Londyn z góry wygląda jeszcze lepiej niż na zdjęciach!