Świat w opowieściach

Tuż przy równiku, nad rozgrzaną sawanną, śnieg bieleje na szczycie Kilimandżaro – najwyższej góry kontynentu. U jej stóp, w Amboseli, pasą się słonie, żyrafy i lwy, a na równinach Serengeti trwa wielka migracja – ponad milion antylop gnu i zebr wędruje między Tanzanią a Kenią.

Ci, którzy byli w Afryce, opowiadają, że działa na wszystkie zmysły. Na safari powietrze pachnie kurzem i trawą, na skórze czuć żar słońca, a wieczorem zza płótna namiotu słychać odgłosy buszu. Nocą od blasku gwiazd wręcz mruży się oczy, a w ustach zostaje smak dymu z ogniska i mocnej kawy.

Sawanna to dopiero początek. Jest jeszcze dżungla, gdzie po marszu przez gęste i wilgotne zarośla można stanąć oko w oko z gorylami górskimi. Jest ocean, biały piasek i rafa pełna ryb. Są wąskie uliczki, bazary, zabytki największych starożytnych kultur.

O tych wielu Afrykach – tej z sawanny, tej z dżungli, tej znad oceanu i tej z miast pamiętających starożytność – opowiada nasz blog o podróżach po Afryce.

Po deszczu boliwijskie solnisko Uyuni zamienia się w idealne lustro. Niebo i ziemia zlewają się w jedno, chmury suną pod stopami, a biała pustynia soli ciągnie się w ciszy po sam horyzont. Dalej leży Atakama, jedna z najbardziej suchych pustyń świata, gdzie niebo jest tak czyste, że przyjeżdżają tu astronomowie z całego świata.

W dorzeczu Amazonki wszystko jest na odwrót. Powietrze gęstnieje od wilgoci, las napiera ze wszystkich stron, a rzeka rozlewa się tak szeroko, że miejscami drugiego brzegu po prostu nie widać. W gęstwinie bez ustanku grają ptaki i owady, wilgotne ciepło lepi się do skóry, a w nozdrzach zostaje zapach mokrej ziemi i nagrzanych liści.

Solna pustynia i dżungla to jednak dopiero dwa bieguny. Wysoko w Andach, gdzie powietrze rzednie, czeka Machu Picchu – kamienne miasto Inków ukryte w chmurach. Na południu, w Patagonii, nad lodowcowymi jeziorami strzelają w niebo granitowe wieże. A na wyspach Galapagos zwierzęta podchodzą do człowieka z ciekawością, bez cienia strachu.

Taki region skrajności – od solnej pustyni po dorzecze Amazonki, od rozrzedzonego powietrza Andów po duszne ciepło nizin – opisuje nasz blog o podróżach po Ameryce Południowej.

W kalifornijskich parkach sekwoje dorównują wysokością katedrom, a część z nich liczy sobie ponad trzy tysiące lat – rosły już, gdy zakładano Rzym. Opodal rozciąga się rozpalona Dolina Śmierci, leżąca poniżej poziomu morza, a w Yellowstone z ziemi biją gejzery i gorące źródła.

Ten kontynent zna się z ekranu na długo przed pierwszym przyjazdem – z filmów, seriali i tysięcy zdjęć. Dopiero na miejscu okazuje się, że trudno zmieścić w kadrze podobne rozmiary i oddać ich skalę. Kto tego nie zobaczy, ten nie zrozumie. Wielki Kanion otwiera widok na setki milionów lat historii Ziemi, a na jego krawędzi powietrze pachnie nagrzaną skałą i sosną. Bizony na prerii i aligatory na Florydzie szybko pokazują, że dzika przyroda ma się tu równie dobrze jak wielkie miasta.

Na południu Meksyk otwiera przed podróżnikiem zupełnie inny świat – podziemne cenoty pełne krystalicznej wody, kamienne miasta dawnych cywilizacji i karaibskie plaże Jukatanu. Daleko na północy Kanada kusi rozległymi lasami, jeziorami i szczytami Gór Skalistych.

Ile z filmowej legendy jest prawdą, sprawdzisz na naszym blogu o podróżach po Ameryce Północnej.

Ponad zieloną gęstwiną Gwatemali sterczą szczyty kamiennych piramid Majów, tuż obok dymią wulkany, a maleńka Kostaryka mieści kilka procent wszystkich gatunków świata – w koronach drzew żyją leniwce, tukany i hałaśliwe stada małp.

Zaraz za lądem zaczynają się Karaiby – setki wysp, gdzie inaczej brzmi język i inaczej gra muzyka, od Kuby i Jamajki po Dominikanę i Barbados. Pod wodą ciągną się rafy koralowe, jedne z największych na świecie.

Do tego dwa różne wybrzeża. Od strony Karaibów woda jest ciepła i turkusowa, a plaże toną w cieniu palm; od strony Pacyfiku piasek bywa ciemny od wulkanicznego pyłu, a fale kuszą surferów.

Między wybrzeżami zaś toczy się codzienne życie. W kolonialnych miasteczkach jak Antigua bruk pamięta czasy sprzed wieków, na targach piętrzą się owoce i wszystko tonie w kolorach od których mieni się w oczach. Na Kubie czas jakby zwolnił – zabytkowe auta suną obok pastelowych fasad Hawany.

Przez tę różnorodność prowadzi Cię nasz blog o podróżach po Ameryce Środkowej.

W czerwonym środku Australii z płaskiej równiny wyrasta Uluru – ogromna skała, święta dla Aborygenów, których kultura trwa tu od kilkudziesięciu tysięcy lat. O zachodzie słońca jej zbocza płoną czerwienią, a po zmroku nad głową rozkłada się zupełnie inne niebo, z Krzyżem Południa zamiast Wielkiego Wozu.

Sama nazwa Oceanii zdradza resztę – to przede wszystkim ocean, a na nim tysiące wysp i setki osobnych języków. U wybrzeży Australii ciągnie się Wielka Rafa Koralowa, największy żywy twór na Ziemi, gdzie pod powierzchnią jest aż gęsto od barw i ruchu. Nowa Zelandia uzupełnia to bogactwo o fiordy, lodowce i parujące źródła geotermalne, a Fidżi o turkusowe laguny i białe plaże.

O miejscach, w których przyroda i kultura rozwijały się z dala od wszystkiego, opowiada nasz blog o podróżach po Australii i Oceanii.

Zarośnięta dżunglą świątynia Angkor, największy religijny zabytek świata, i neony Bangkoku, Tokio czy Szanghaju należą do tej samej Azji. Świątynia sprzed tysiąca lat sąsiaduje z wieżowcem, kadzidło z zapachem ulicznego jedzenia, a mnich w szacie przewija coś na telefonie.

Poza miastami zaczyna się jeszcze inna Azja. Tarasy ryżowe schodzą po zboczach jak zielone schody, w dżungli Borneo kołyszą się orangutany, a w Indiach czy Nepalu wciąż można natknąć się na dzikiego tygrysa albo stado słoni.

Od tropikalnych plaż Malediwów i Bali po ośnieżone Himalaje, najwyższe góry świata, są tu wszystkie klimaty. A obok tłumnych metropolii ciągną się pustka i cisza – stepy Azji Środkowej po horyzont i błękitne kopuły Samarkandy na dawnym Jedwabnym Szlaku.

Zapach jedzenia prowadzi tu przez całą podróż. Na ulicznych straganach skwierczy makaron i grillowane szaszłyki, a w powietrzu wisi ostry aromat przypraw. Przy tym wszystkim każdy kraj Azji gotuje inaczej – jedna kuchnia azjatycka nie istnieje.

W Azji najłatwiej się zgubić i najtrudniej znudzić, a to samo miasto bywa tu i bardzo stare, i zupełnie nowe – często na jednej ulicy. Im dłużej poznaje się ten kontynent, tym wyraźniej widać, jak mało się o nim wie. Dlatego nasz blog o podróżach do Azji pęka w szwach od coraz nowszych opowieści.

Co roku monsun zamienia góry omańskiego Dhofaru w zieloną oazę, podczas gdy reszta Półwyspu Arabskiego pozostaje sucha. W głębi kraju piętrzą się wydmy Wahiba sięgające dwustu metrów i Jebel Shams nad głębokim kanionem, a w oazach strzegą dawnych szlaków gliniane forty. Stąd karawany wiozły niegdyś na cały świat kadzidło.

W Jordanii z litej skały wykuto starożytną Petrę, pustynię Wadi Rum bierze się czasem za Marsa, a w Morzu Martwym, najniżej położonym miejscu na Ziemi, woda sama wypycha człowieka na powierzchnię.

W Dubaju i Abu Zabi szklane wieżowce wystrzeliwują z pustyni, a przy nich stają meczety i muzea o odważnej, współczesnej architekturze. W jednym regionie mieszczą się pustynne forty, wykute w skale miasta i szklane wieże – wszystkie zestawia nasz blog o podróżach po Bliskim Wschodzie.

Na południu Hiszpanii goreje w słońcu prawdziwa pustynia, spękana i rozległa, na której kręcono niejeden western. Po taki krajobraz zwykle jedzie się na drugi koniec świata, a przecież leży w zasadzie o krok od nas.

Egzotyki jest w Europie więcej. Na Sycylii i Islandii dymią czynne wulkany, nad Laponią niebo rozpala się zorzą, a w delcie Dunaju gniazduje kilkaset gatunków ptaków.

Bliskość Europy ma jeszcze tę zaletę, że wraca się tu łatwo, raz za razem, choćby na kilka dni. Pierwszy przyjazd to zwykle obowiązkowe place i katedry; drugi to boczna uliczka, cicha kawiarnia i ten sam kraj, który zaczyna mówić innym, autentycznym głosem. Tej Europie, ukrytej tuż pod warstwą znanych widoków, przygląda się nasz blog o podróżach po Europie.